W części rozdzielczo-ekspedycyjnej kluczowe jest takie ułożenie przesyłek, aby można je było szybko przekazać do właściwego kanału transportowego (relacji) i dalej do doręczenia. Najbardziej podstawowym i najczęściej stosowanym kryterium jest miejsce docelowe (kierunek), ponieważ to ono determinuje, do jakiego worka, klatki, pojemnika lub kursu transportowego przesyłka ma trafić.
Odpowiedź "Przesyłki powinny być zgrupowane według miejsca docelowego" jest poprawna, bo w danych występują różne destynacje (np. Warszawa i Kraków). Zgrupowanie według destynacji pozwala:
- uniknąć mieszania przesyłek na różne kierunki,
- przyspieszyć kompletowanie wysyłek do danego węzła,
- zmniejszyć liczbę pomyłek w przekazaniu do dalszego transportu.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z perspektywy organizacji procesu:
- "Wszystkie przesyłki powinny być wysłane razem" ignoruje fakt istnienia różnych kierunków. W praktyce oznaczałoby to dodatkowe sortowanie później lub ryzyko błędnego skierowania części przesyłek.
- "…według wagi, od najcięższej do najlżejszej" może mieć sens pomocniczo (np. przy planowaniu obciążenia), ale nie rozwiązuje podstawowego zadania ekspedycji: rozdzielenia na miejsca przeznaczenia.
- "…według numeru przesyłki" porządkuje dane administracyjnie, lecz nie wspiera fizycznego rozdziału na trasy/kierunki; numer nie mówi, dokąd przesyłka ma trafić.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu jest tabela z kolumną "Miejsce docelowe" i pytanie dotyczy organizacji wysyłki, zwykle chodzi o sortowanie kierunkowe. Inne cechy (waga, numer) są drugorzędne, o ile nie podano dodatkowych warunków.
