Wzrost (przyrost) temperatury ciała lub gazu przy dostarczeniu określonej ilości ciepła opisuje zależność:
Q = m · c · ΔT
gdzie: Q – dostarczone ciepło [J], m – masa [kg], c – ciepło właściwe [J/(kg·K)], ΔT – przyrost temperatury [K].
W zadaniu szukamy ΔT, więc przekształcamy wzór:
ΔT = Q / (m · c)
Podstawienie danych:
- Q = 6400 J
- m = 2 kg
- c = 800 J/(kg·K)
Obliczenie:
m·c = 2 · 800 = 1600 J/K
ΔT = 6400 / 1600 = 4 K
To oznacza, że temperatura wzrośnie o 4 kelwiny (co jest równoważne wzrostowi o 4°C, bo dla przyrostu skale K i °C mają ten sam krok).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 8 K – typowy błąd polega na podzieleniu tylko przez 800 (pominięcie masy): 6400/800 = 8.
- 16 K – może wynikać z podzielenia przez 400 (np. błędne użycie c/2) albo z pomyłki w mnożeniu 2·800.
- 32 K – skutek jeszcze większego zaniżenia mianownika (np. 6400/200) lub pomylenia działań.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim policzysz, sprawdź "kierunek" zależności. Przy stałym Q większa masa lub większe ciepło właściwe muszą dać mniejszy przyrost temperatury, bo energię trzeba "rozłożyć" na więcej kilogramów lub na materiał trudniejszy do ogrzania.