Jakość digitalizowanego materiału wideo po zapisaniu do pliku zależy głównie od metody kodowania i poziomu kompresji. "Rodzaj algorytmu" oznacza w praktyce wybór kodeka (np. rodzina standardów MPEG/ITU), czyli sposobu, w jaki obraz jest analizowany, przewidywany między klatkami i zapisywany w postaci skompresowanej. Różne kodeki oraz ich ustawienia inaczej radzą sobie z ruchem, drobnymi detalami i szumem, co bezpośrednio wpływa na widoczną ostrość oraz artefakty.
"Stopień kompresji" (często powiązany z bitrate lub parametrami jakości) określa, jak dużo informacji zostaje odrzucone, aby zmniejszyć rozmiar pliku. Zbyt mocna kompresja stratna typowo powoduje: blokowanie obrazu, utratę detali, rozmycia, smużenie przy ruchu czy pasmowanie na gładkich gradientach. Dlatego połączenie: jaki algorytm + jak mocno kompresujemy jest kluczowe dla końcowej jakości.
Odpowiedź "zastosowanych efektów" jest błędna, ponieważ efekty (np. przejścia, korekcje) zmieniają wygląd artystyczny, ale nie są podstawowym parametrem determinującym degradację wynikającą z kompresji; nawet "ładny" efekt może zostać zniszczony przez zbyt agresywne kodowanie. Odpowiedź "montażu materiału wideo" jest błędna, bo montaż dotyczy doboru ujęć i ich kolejności, a nie tego, jak dane zostaną zakodowane w pliku. Odpowiedź "zastosowanych filtrów" również nie trafia w sedno: filtry mogą np. odszumić obraz i pośrednio ułatwić kompresję, ale o jakości zapisu w sensie technicznym decydują przede wszystkim kodek oraz poziom kompresji (parametry kodowania).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy jakości po digitalizacji/eksporcie, najpierw myśl o kodeku i kompresji, a dopiero potem o obróbce kreatywnej (filtry, efekty, montaż).
