Wyrwanie kraty okiennej to sytuacja, w której intruz nie musi niszczyć samych prętów, tylko próbuje wyciągnąć całą kratę razem z mocowaniem z ościeża lub fragmentu ściany. W takim mechanizmie decydujące znaczenie ma to, czy połączenie kraty z budynkiem przeniesie przyłożone siły.
Dlatego poprawne jest wskazanie: "głębokość zakotwienia krat i wytrzymałość materiału ściany." Głębsze i prawidłowo wykonane zakotwienie zwykle zwiększa powierzchnię współpracy z podłożem i utrudnia wyszarpnięcie. Jednocześnie nawet dobre kotwienie może zawieść, jeśli ściana jest wykonana z materiału o niskiej wytrzymałości lub w złym stanie (kruszący się mur, osłabione spoiny), bo wtedy "wyrwie się" fragment podłoża.
Pozostałe odpowiedzi opisują czynniki istotne, ale nie rozstrzygają same w sobie o odporności na wyrwanie:
- "głębokość zakotwienia krat." To tylko część prawdy. Dwie identyczne głębokości mogą dać różny efekt w zależności od rodzaju i stanu ściany oraz jakości osadzenia.
- "jakość stali, z której wykonano kraty." Jakość stali bardziej wpływa na odporność na zginanie, rozginanie lub przecięcie prętów, ale przy wyrwaniu często najsłabszym ogniwem jest połączenie z murem albo sam mur.
- "sposób łączenia prętów ze sobą i gęstość rozmieszczenia prętów." To może zwiększać trudność sforsowania przez wyłamanie/wygięcie lub przejście przez kratę, jednak nadal nie odpowiada wprost na pytanie o wyrwanie całego elementu z podłoża.
W praktyce ochrony fizycznej warto zapamiętać zasadę: przy ocenie ryzyka wyrwania zawsze sprawdzaj mocowanie i podłoże. Nawet "mocna" krata może być nieskuteczna, jeśli jest słabo zakotwiona lub osadzona w słabej ścianie.
