W transporcie (także miejskim) często wyróżnia się infrastrukturę punktową i infrastrukturę liniową. Podział ten pomaga opisać system jako sieć: są w niej odcinki (po których odbywa się ruch) oraz punkty (w których ruch jest obsługiwany, organizowany lub zmienia kierunek/środek transportu).
Infrastruktura punktowa obejmuje obiekty zlokalizowane w konkretnym miejscu, które pełnią funkcje obsługowe lub węzłowe. W komunikacji miejskiej będą to m.in. obiekty obsługi pasażerów (np. budynki dworcowe, obiekty przystankowe, węzły przesiadkowe). Z tego powodu odpowiedź "Budynki służące do obsługi pasażerów." odpowiada definicji infrastruktury punktowej.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych kategorii:
- "Sieć energetyczna zasilająca miasto." to infrastruktura techniczna miasta, ale nie jest elementem infrastruktury transportu miejskiego w sensie klasyfikacji punktowa/liniowa sieci transportowej.
- "Pasy terenu służące do poruszania się pieszych." opisują ciągi ruchu pieszego, czyli elementy o charakterze liniowym (odcinki tras), a nie punktowe obiekty obsługi.
- "Wydzielone pasy terenu przeznaczone do ruchu pojazdów." to również elementy liniowe (jezdnie, pasy ruchu, odcinki dróg), stanowiące trasę przejazdu, a nie pojedyncze punkty sieci.
W praktyce logistycznej takie rozróżnienie jest użyteczne przy planowaniu przepływów: punkty to miejsca obsługi i potencjalnych przestojów (np. węzły), a elementy liniowe opisują sam przebieg trasy. Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: punktowa = obiekty obsługi/węzły, liniowa = odcinki, po których odbywa się ruch.
