W ocenie stanu osoby chorej rozróżnia się dwa podstawowe rodzaje danych: subiektywne i obiektywne. Pytanie dotyczy objawów subiektywnych, czyli takich, które są znane wyłącznie dlatego, że pacjent je odczuwa i komunikuje.
Poprawna jest odpowiedź: "odczucia przez niego zgłaszane", ponieważ objawy subiektywne to dolegliwości opisywane w wywiadzie, np. ból, zawroty głowy, nudności, duszność odczuwana przez pacjenta, uczucie kołatania serca czy niepokój. Personel medyczny nie "mierzy" ich bezpośrednio przyrządem — może je jedynie zebrać poprzez rozmowę, zadawanie pytań i doprecyzowanie (kiedy się zaczęły, co nasila/łagodzi, jak silne są w skali).
Odpowiedź "wyniki jego badań diagnostycznych" jest nieprawidłowa, bo badania (np. laboratoryjne czy obrazowe) dają dane obiektywne, niezależne od odczuć pacjenta. Podobnie "wyniki pomiarów jego parametrów życiowych" są obiektywne: tętno, ciśnienie, temperatura czy saturacja to wartości mierzalne. Także "informacje uzyskane w wyniku obserwacji jego zachowania" nie są subiektywne, ponieważ pochodzą z oceny opiekuna/personelu (np. widoczny niepokój, grymas bólu, osłabienie, ograniczenia ruchu).
Dla opiekuna medycznego praktyczna wskazówka brzmi: co pacjent mówi, że czuje traktujemy jako dane subiektywne; co widzimy, mierzymy lub uzyskujemy z badań to dane obiektywne. Umiejętność tego rozróżnienia ułatwia prawidłowe dokumentowanie i przekazywanie informacji w zespole terapeutycznym.
