Trójnik to kształtka łącząca trzy odcinki rur. W instalacji centralnego ogrzewania pojawia się typowo w dwóch sytuacjach:
- na zasilaniu – gdy z pionu głównego wykonuje się odgałęzienie do grzejnika, a pion biegnie dalej,
- na powrocie – gdy do pionu powrotnego dołącza powrót z kolejnego grzejnika (strumienie się łączą).
Analizę warto prowadzić systematycznie, osobno dla zasilania i powrotu, śledząc przebieg rur oraz węzły (kropki/węzły połączeń). Na tym schemacie pion zasilający idzie od pieca do naczynia wzbiorczego i ma trzy odgałęzienia do trzech grzejników – każde takie odgałęzienie wymaga trójnika, więc na zasilaniu wychodzą 3 trójniki.
Następnie sprawdza się pion powrotny. Ważne jest odróżnienie "początku" powrotu od miejsc dołączeń: punkt, w którym z pierwszego grzejnika rura po prostu zmienia kierunek i schodzi w dół, jest funkcjonalnie kolanem, a nie trójnikiem. Dopiero gdy do pionu powrotnego dołączają kolejne powroty z innych grzejników, potrzebne są trójniki. Na schemacie widać dwa takie dołączenia (dla dwóch grzejników z parteru), więc na powrocie są 2 trójniki.
Istotna wskazówka: przyłącza na parterze są przesunięte w pionie, więc nie tworzą jednego wspólnego węzła; to wyklucza liczenie czwórnika w jednym miejscu. Sumując: 3 (zasilanie) + 2 (powrót) = 5 trójników.
Dlaczego pozostałe wartości bywają wybierane?
- Wynik 3 zwykle pochodzi z policzenia samych odgałęzień na zasilaniu i pominięcia powrotu.
- Wynik 4 często wynika z policzenia tylko jednego dołączenia na powrocie lub "zgubienia" węzła przez nieuwzględnienie przesunięcia połączeń.
- Wynik 6 najczęściej jest skutkiem doliczenia elementu, który nie jest trójnikiem (np. kolana przy początku powrotu albo połączeń przy piecu/naczyniu).
