W zadaniu chodzi o dobranie rozdzielczości skanowania tak, aby po powiększeniu skanu do większego formatu zachować wymaganą jakość wydruku.
Krok 1: ustalenie skali powiększenia
Oryginał ma 20×20 cm, a wydruk ma mieć 40×40 cm. To oznacza powiększenie liniowe:
40 / 20 = 2, czyli obraz będzie powiększony 2× w każdym wymiarze.
Krok 2: zależność rozdzielczości od skali
Rozdzielczość 300 dpi oznacza, że na wydruku ma przypadać 300 "punktów/pikseli" na cal. Gdy ten sam skan rozciągamy na wydruk 2× większy, ta sama liczba pikseli musi pokryć większą powierzchnię, więc gęstość pikseli na cal spada 2×. Żeby po powiększeniu nadal było 300, trzeba na starcie zeskanować 2× gęściej.
Krok 3: obliczenie
300 dpi × 2 = 600 ppi
Dlatego odpowiedź "600 ppi" jest właściwa: zapewnia, że po powiększeniu z 20×20 cm do 40×40 cm gęstość informacji w wydruku nadal odpowiada 300 dpi.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- "300 ppi" – przy powiększeniu 2× skuteczna gęstość spadnie do ok. 150 na jednostkę długości, co zwykle daje zbyt mało detalu do druku o wymaganiu 300.
- "1200 ppi" – to 4× więcej niż potrzeba dla skali 2×. Daje bardzo duże pliki i dłuższe skanowanie/obróbkę bez uzasadnienia w treści zadania.
- "2400 ppi" – jeszcze bardziej przewymiarowane; wybór często wynika z błędnego założenia "im więcej, tym lepiej", zamiast dopasowania do wymagań druku i skali.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw policz skalę (ile razy zmienia się wymiar), a potem pomnóż wymaganą rozdzielczość druku przez tę skalę. To szybka metoda dla zadań o skanowaniu pod konkretny format wydruku.
