W oznaczeniach fotometrycznych (przy stałej długości fali, tej samej kuwecie i jednakowej drodze optycznej) absorbancja jest proporcjonalna do stężenia analitu. W praktyce laboratoryjnej wykorzystuje się to do wyliczenia stężenia próbki na podstawie wzorca (kalibratora).
Krok 1: zapis zależności
Skoro A ∝ c, to dla próbki i wzorca można zapisać proporcję:
A_próby / A_wzorca = c_próby / c_wzorca.
Krok 2: przekształcenie do szukanego stężenia
c_próby = (A_próby / A_wzorca) · c_wzorca.
Krok 3: podstawienie danych
A_próby = 0,350
A_wzorca = 0,120
c_wzorca = 0,2 mg/ml
Krok 4: obliczenia
(0,350 / 0,120) = 2,9167 (w przybliżeniu)
c_próby = 2,9167 · 0,2 mg/ml = 0,5833 mg/ml
Po zaokrągleniu do dwóch miejsc po przecinku otrzymujemy 0,58 mg/ml.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 0,21 mg/ml – to wynik zaniżony; często wynika z błędnego ustawienia proporcji lub z zaokrągleń wykonanych zbyt wcześnie.
- 0,10 mg/ml – taki wynik sugeruje potraktowanie absorbancji jako wartości "do odjęcia" albo pomylenie działań (np. mnożenie zamiast dzielenia) i nie jest zgodny z faktem, że A próby jest wyraźnie większa niż A wzorca.
- 0,62 mg/ml – to wartość bliska poprawnej, ale zawyżona; zwykle pochodzi z błędu rachunkowego w dzieleniu 0,350/0,120 lub z nieprawidłowego zaokrąglenia.
Wskazówka egzaminacyjna: przed liczeniem oceń rząd wielkości: skoro 0,350 jest prawie 3 razy większe od 0,120, to stężenie powinno być prawie 3 razy większe od 0,2 mg/ml, czyli w okolicy 0,6 mg/ml. To pozwala szybko wychwycić wyniki typu 0,10 mg/ml jako nielogiczne.
