KWALIFIKACJA BUD19 - CZERWIEC 2021

PYTANIE NR 11.
Oblicz współrzędne X, Y punktu końcowego K łuku na podstawie danych przedstawionych na szkicu.
Ilustracja przedstawia szkic geodezyjny związany z obliczaniem współrzędnych punktu końcowego łuku.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Współrzędne punktu końcowego łuku wyznacza się przez dodanie do współrzędnych punktu początkowego przyrostów dX i dY obliczonych z geometrii łuku (promień/kąt lub kierunek). Kluczowe jest poprawne dobranie znaków przyrostów zgodnie z położeniem punktu K w układzie osi oraz zaokrąglenie do 0,01 m.

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniach geodezyjnych typu "oblicz współrzędne X, Y punktu końcowego K łuku" celem jest przejście od danych geometrycznych (zwykle pokazanych na szkicu) do przyrostów współrzędnych, a następnie do współrzędnych punktu.

Typowy tok postępowania jest następujący:

  • Identyfikacja danych wejściowych ze szkicu: współrzędne punktu początkowego, parametry łuku (np. promień, kąt środkowy, długość łuku lub cięciwa) oraz informacja o orientacji (kierunek, ćwiartka, zwrot osi).
  • Wyznaczenie przyrostów dX i dY. Najczęściej korzysta się z zależności trygonometrycznych (sinus/cosinus) wynikających z kąta kierunkowego lub kąta środkowego i położenia punktu na okręgu. Jeżeli szkic podaje kierunek stycznej lub cięciwy, trzeba go przełożyć na kierunek przyrostu w osiach.
  • Obliczenie współrzędnych punktu K: XK = X0 + dX, YK = Y0 + dY.
  • Kontrola: sprawdzenie, czy położenie punktu jest zgodne z geometrią łuku (np. odległość od środka okręgu odpowiada promieniowi, a kierunek przesunięcia zgadza się ze szkicem).

Odpowiedź "X = 41,20 m; Y = 135,15 m" jest poprawna, jeżeli wynika z konsekwentnego zastosowania powyższych kroków przy danych ze szkicu, w tym z prawidłowym doborem znaków przyrostów (częsty punkt krytyczny).

Pozostałe propozycje wyników są typowe dla błędów rachunkowych lub interpretacyjnych: bardzo duże wartości mogą sugerować pomylenie jednostek/skali albo przepisanie danych nie tych punktów, a wartości "pozornie bliskie" mogą wynikać z użycia niewłaściwego kąta (np. kąta dopełniającego) lub zamiany sinusa z cosinusem. W praktyce egzaminacyjnej warto po obliczeniach wykonać krótką kontrolę sensowności: czy przesunięcie jest zgodne z orientacją łuku i czy rząd wielkości przyrostów odpowiada długości/parametrom obiektu.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Najpierw wyznaczasz przyrosty dX i dY z geometrii łuku (np. promień i kąt, albo cięciwa i kierunek), a potem dodajesz je do współrzędnych punktu startowego: XK=X0+dX, YK=Y0+dY. Na końcu sprawdzasz znaki i sensowność wyniku.
Bo znak decyduje, czy współrzędna rośnie czy maleje. Ten sam moduł przyrostu może prowadzić do punktu w innej ćwiartce. Znaki ustala się z orientacji szkicu (położenie punktu względem osi, kierunek przejścia po łuku). Błąd znaku daje "ładny" liczbowo wynik, ale w złym miejscu.
To różnice współrzędnych między punktem końcowym a początkowym: dX = XK − X0, dY = YK − Y0. W zadaniach ze szkicu najpierw liczysz dX i dY z zależności geometrycznych, a dopiero potem wyznaczasz XK i YK.
Najczęściej: współrzędne punktu początkowego, promień łuku i informacja o kącie (środkowym lub kierunkowym), ewentualnie cięciwa/długość łuku oraz kierunek (azymut, zwrot osi, ćwiartka). Bez informacji o orientacji nie da się jednoznacznie ustalić znaków przyrostów.
Zrób kontrolę geometryczną: oceń rząd wielkości przesunięcia (czy odpowiada długości łuku/cięciwy), sprawdź położenie w odpowiedniej ćwiartce oraz – jeśli masz środek okręgu – zweryfikuj, czy odległość punktu od środka jest równa promieniowi (z tolerancją zaokrągleń).
Tak, to jeden z najczęstszych błędów. Kąt środkowy opisuje "rozwarcie" łuku w środku okręgu, a kąt kierunkowy odnosi się do orientacji w układzie współrzędnych. Użycie niewłaściwego kąta zwykle daje poprawne rachunkowo dX i dY, ale punkt wypada w złym miejscu.
W zadaniach egzaminacyjnych i w wielu obliczeniach praktycznych często stosuje się dokładność do 0,01 m (centymetr). Ważne jest, aby zaokrąglać konsekwentnie na końcu obliczeń i nie "ucinać" pośrednich wyników zbyt wcześnie, bo to może zmienić końcową parę X, Y.
Bo przy błędzie znaku lub wyborze złej ćwiartki otrzymujesz nadal liczby w rozsądnym zakresie, tylko opisujące inny punkt symetryczny lub położony po przeciwnej stronie. Dlatego poza rachunkiem trzeba patrzeć na orientację szkicu i wykonywać kontrolę położenia (kierunek przesunięcia).
To punkt, do którego ma dojść wyznaczany element krzywoliniowy (np. łuk krawężnika, fragment osi drogi, obrzeże ronda). Współrzędne K są potrzebne do tyczenia, kontroli wykonania i sporządzenia dokumentacji. Błąd w K przenosi się na dalsze punkty obiektu.
Najczęściej: zamiana osi X i Y, zły znak przyrostu (źle odczytana ćwiartka), użycie niewłaściwego kąta (dopełniającego lub innego niż na szkicu), przedwczesne zaokrąglanie oraz brak kontroli geometrycznej. Pomaga zapis kroków i krótka kontrola sensu wyniku.
info

Statystycznie 69% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Współrzędne punktu końcowego łuku wyznacza się przez dodanie do współrzędnych punktu początkowego przyrostów dX i dY obliczonych z geometrii łuku (promień/kąt lub kierunek)."

Materiały:

  • Skrypt/notes z geodezji dotyczący obliczeń przyrostów współrzędnych i elementów geometrycznych
  • Zestawy zadań maturalno-zawodowych z obliczeń geodezyjnych (łuki, kierunki, przyrosty)
  • Ćwiczenia z kontroli rachunkowej: weryfikacja wyników przez kontrolę geometryczną (promień/odległości)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego