Obliczamy zapotrzebowanie na moc cieplną potrzebną do ogrzania powietrza wentylacyjnego doprowadzanego do pomieszczenia. W zadaniu korzysta się ze wzoru, w którym uwzględniono:
- V – kubaturę pomieszczenia [m³],
- ti – temperaturę wewnętrzną [°C],
- te – temperaturę zewnętrzną [°C],
- 0,34 – współczynnik związany z właściwościami powietrza (przelicza m³ i różnicę temperatur na W),
- stałą −7 W/m³ (zyski wewnętrzne) dla pomieszczeń użytkowanych ≤12 h/dobę.
Krok 1. Dobór wzoru. Pracownicy przebywają w biurze od 8:00 do 16:00, czyli 8 godzin na dobę, dlatego wybieramy wariant dla ≤12 h:
QW = [0,34 (ti − te) − 7] · V
Krok 2. Różnica temperatur. ti=20°C, te=−18°C, więc:
ti − te = 20 − (−18) = 38 K
Krok 3. Podstawienie do wzoru. V=60 m³:
QW = [0,34 · 38 − 7] · 60 = [12,92 − 7] · 60 = 5,92 · 60 = 355,2 W
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 235,2 W – typowo wynika z błędnego przeliczenia różnicy temperatur lub pominięcia części wyrażenia w nawiasie (np. niepoprawne odejmowanie temperatury ujemnej).
- 591,6 W – może pochodzić z użycia niewłaściwych danych albo z pomyłki rachunkowej przy mnożeniu przez kubaturę.
- 632,4 W – często jest skutkiem zastosowania błędnej różnicy temperatur (np. 20−(−18) policzone niepoprawnie) albo innego błędu w doborze/wykonaniu obliczeń.
Wskazówka egzaminacyjna: przy temperaturach ujemnych zawsze zapisuj odejmowanie w nawiasie: 20 − (−18). To minimalizuje ryzyko pomyłki znaku.
