Regionalizacja przyrodniczo-leśna to podział terytorium Polski na jednostki różniące się warunkami przyrodniczymi ważnymi dla prowadzenia gospodarki leśnej (m.in. klimat, rzeźba terenu, podłoże geologiczne, zasięgi gatunków, typy krajobrazu). Jest ona praktycznym narzędziem dla hodowli i urządzania lasu: pomaga dobierać skład gatunkowy drzewostanów, kierunki przebudowy oraz zalecenia hodowlane adekwatne do lokalnych warunków.
W systemie stosowanym od 2012 roku przyjęto, że wyróżnia się 8 krain oraz 183 mezoregiony, a nie wyróżnia się dzielnic. To właśnie ta cecha (rezygnacja z "dzielnic" i zwiększenie liczby mezoregionów) najczęściej odróżnia aktualną regionalizację od wersji wcześniejszych.
Odpowiedź "8 krain, brak dzielnic i 183 mezoregiony" jest poprawna, bo odpowiada obowiązującemu układowi dwustopniowemu (krainy → mezoregiony). Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- Wariant zawierający "59 dzielnic i 149 mezoregionów" odwołuje się do regionalizacji historycznej używanej przed wprowadzeniem obecnego systemu; to typowa pułapka pamięciowa.
- Warianty z "10 krain" są błędne, ponieważ liczba krain w systemie pozostaje na poziomie ośmiu, a zmiany dotyczyły m.in. struktury niższego rzędu (dzielnice/mezoregiony).
- Wariant mówiący o braku mezoregionów stoi w sprzeczności z założeniem, że to właśnie mezoregiony mają być jednostkami bardziej wyrównanymi i użytecznymi praktycznie w planowaniu gospodarki leśnej.
Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętać parę liczb charakterystycznych dla aktualnego systemu: "8 i 183" oraz fakt "bez dzielnic". W razie wątpliwości zawsze sprawdzaj, czy pytanie dotyczy systemu obowiązującego od 2012 r., czy wcześniejszego.
