W pytaniu należy rozpoznać typ wiertarki na podstawie cech konstrukcyjnych widocznych na fotografii. W praktyce egzaminacyjnej kluczowe jest nie tyle zapamiętanie nazwy, ile powiązanie jej z układem zespołów maszyny (korpus/kolumna, stół, zakres ruchów, przeznaczenie).
Dlaczego poprawna jest "stołowa"?
Wiertarka stołowa jest typową wiertarką warsztatową o stosunkowo niewielkich gabarytach. Ma kolumnę, na której mocowany jest regulowany stół roboczy, a całość jest przeznaczona do pracy na stanowisku (często na stole lub na niewielkiej podstawie). Jej konstrukcja nie zawiera długiego ramienia promieniowego ani rozbudowanych układów pozycjonowania charakterystycznych dla maszyn specjalnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Kadłubowa – ten typ kojarzy się z cięższą, masywną konstrukcją kadłubową (sztywna baza/korpus), stosowaną do większych obciążeń i detali. Jeżeli na zdjęciu widać klasyczną kolumnę i stół jak w warsztatowej wiertarce, nie jest to wiertarka kadłubowa.
- Promieniowa – wyróżnikiem jest ramię promieniowe, które pozwala na zmianę położenia wrzeciona względem stołu/kolumny przy dużych detalach. Brak takiego ramienia i typowa "kolumnowa" budowa przemawia przeciw tej odpowiedzi.
- Współrzędnościowa – służy do bardzo dokładnego wyznaczania położenia otworów (precyzyjne przesuwy, skale/odczyty, często inna konstrukcja stołu i prowadnic). To sprzęt do zadań precyzyjnych, a nie standardowa wiertarka warsztatowa.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw szukaj cech unikalnych (np. ramię promieniowe lub układ precyzyjnych przesuwów). Jeśli ich nie ma, porównaj ogólną masywność i sposób posadowienia – to zwykle naprowadza na typ stołowy vs cięższy kadłubowy.
