Martenzyt w stali powstaje w wyniku hartowania, czyli połączenia dwóch kluczowych etapów: nagrzania stali do temperatury, w której tworzy się austenit (austenityzowanie), oraz gwałtownego chłodzenia. Szybkie chłodzenie ogranicza dyfuzję węgla i prowadzi do przemiany bezdyfuzyjnej, której produktem jest martenzyt. To właśnie ta struktura odpowiada za bardzo dużą twardość i wytrzymałość, ale także podwyższoną kruchość.
Odpowiedź "odpuszczanie" jest nieprawidłowa, ponieważ odpuszczanie wykonuje się najczęściej po hartowaniu. Jego celem jest zmniejszenie kruchości, redukcja naprężeń oraz uzyskanie kompromisu między twardością a udarnością. Odpuszczanie nie służy więc do "wytworzenia" martenzytu, lecz do modyfikacji stanu po hartowaniu.
Odpowiedź "wyżarzanie" także nie pasuje: wyżarzanie to grupa procesów ukierunkowanych zwykle na zmiękczenie materiału, ujednorodnienie struktury, usunięcie naprężeń lub poprawę plastyczności. W typowych zastosowaniach nie prowadzi ono do uzyskania struktury martenzytycznej, bo nie opiera się na szybkim chłodzeniu z zakresu austenitu.
Odpowiedź "rekrystalizacja" jest błędna, bo rekrystalizacja odnosi się głównie do odtwarzania struktury po odkształceniu plastycznym (np. po walcowaniu na zimno) i nie jest procesem mającym na celu uzyskanie martenzytu w stali.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "martenzyt", najczęściej kluczowym skojarzeniem jest "szybkie chłodzenie" i "hartowanie". Gdy pojawia się "zmniejszenie kruchości po hartowaniu", wtedy pasuje "odpuszczanie".
