KWALIFIKACJA MOT2 + MOT5 + MOT6 - CZERWIEC 2013

PYTANIE NR 42.
Obróbkę "na wymiar naprawczy" stosuje się w naprawie
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wymiar naprawczy oznacza obróbkę elementu do nadwymiaru lub podwymiaru tak, aby można było zastosować część naprawczą o odpowiednim, powiększonym/zmniejszonym wymiarze. Takie rozwiązanie jest typowe m.in. dla elementów układu tłokowo-cylindrowego, dlatego poprawne jest wskazanie "tulei cylindrowej silnika".

Pełne wyjaśnienie:

Określenie "obróbka na wymiar naprawczy" dotyczy sytuacji, gdy zużyty element nie pracuje już w wymiarze nominalnym, ale nadal można go przywrócić do sprawności poprzez celową zmianę wymiaru (najczęściej na nadwymiar lub podwymiar) i zastosowanie części w wymiarze naprawczym. Kluczowe jest to, że po obróbce musi istnieć możliwość dobrania współpracującego elementu (części naprawczej) dopasowanego do nowego wymiaru.

W praktyce napraw silników klasycznym przykładem jest zespół cylinder–tłok. Zużycie powierzchni roboczych cylindra/tulei powoduje pogorszenie szczelności i parametrów pracy. Wtedy wykonuje się obróbkę (np. roztaczanie/honowanie w technologii naprawczej) do ustalonego wymiaru naprawczego, a następnie montuje elementy dopasowane do tego wymiaru. Z tego powodu odpowiedź "tulei cylindrowej silnika" jest uzasadniona.

  • "wielowypustu wału napędowego" – w typowych naprawach wielowypust częściej kwalifikuje się do wymiany elementu lub stosuje inne metody odtworzenia (zależnie od konstrukcji). Sam termin "wymiar naprawczy" jest tu mniej charakterystyczny, bo nie chodzi o standardowe stopnie nadwymiarowe współpracujących części.
  • "koła zębatego skrzyni biegów" – koła zębate pracują parami i wymagają zachowania geometrii uzębienia; "obróbka na wymiar naprawczy" nie jest typowym, standardowym podejściem eksploatacyjnym w kontekście doboru części naprawczej o nadwymiarze.
  • "gniazda zaworowego w głowicy silnika" – gniazda poddaje się obróbce (np. docieraniu/frezowaniu) w celu zapewnienia szczelności i poprawnej geometrii przylgni, jednak nie jest to najbardziej klasyczne i rozpoznawalne zastosowanie pojęcia "wymiar naprawczy" w ujęciu egzaminacyjnym, gdzie zwykle chodzi o dobór części nadwymiarowych do elementów ciernych, takich jak cylinder/tuleja.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "wymiar naprawczy", szukaj elementów, dla których producenci przewidują stopnie naprawcze (np. nadwymiar) i do których da się dobrać pasujące części (np. element współpracujący w innym wymiarze). To odróżnia tę sytuację od zwykłej obróbki korygującej bez "systemu" części naprawczych.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Wymiar naprawczy to celowo zmieniony wymiar elementu (np. na nadwymiar lub podwymiar) uzyskany obróbką, aby dało się zastosować dopasowaną część naprawczą. Stosuje się go, gdy zużycie uniemożliwia pracę w wymiarze nominalnym, ale naprawa jest nadal opłacalna.
Najczęściej decydują: wyniki pomiarów zużycia, stan powierzchni współpracujących oraz dostępność części w wymiarach naprawczych. Jeśli po obróbce można dobrać pasującą część (np. o innym wymiarze) i zachować wymagane pasowanie, wtedy ma to sens technologiczny.
Tuleja/cylinder pracuje w trudnych warunkach tarcia i temperatury, więc zużycie jest naturalne. W wielu naprawach przewiduje się obróbkę powierzchni roboczej do określonego stopnia oraz montaż dopasowanych elementów współpracujących. To klasyczny schemat "obróbka + część naprawcza".
Nie. Wymiar naprawczy może oznaczać zarówno nadwymiar, jak i podwymiar – zależy od tego, jaki element jest obrabiany i jaką część da się dobrać po naprawie. Kluczowe jest dopasowanie pary współpracującej po obróbce, a nie sam kierunek zmiany wymiaru.
W praktyce mierzy się zużycie, owalność i stożkowatość powierzchni współpracujących, a także ocenia się uszkodzenia (rysy, przegrzania). Decyzja musi uwzględniać, czy po obróbce pozostanie odpowiedni zapas materiału i czy dostępne są części dopasowane do nowego wymiaru.
Koła zębate wymagają zachowania precyzyjnej geometrii uzębienia i współpracy w parze. Typowe "stopnie naprawcze" jak w elementach ciernych nie są tu standardem, a obróbka zmieniająca wymiary robocze zwykle pogarsza warunki zazębienia. Często wybiera się wymianę elementu.
Zależy od konstrukcji i technologii, ale w ujęciu egzaminacyjnym wielowypust nie jest najbardziej typowym przykładem "wymiaru naprawczego" z doborem standardowej części nadwymiarowej. Częściej spotyka się wymianę elementów, ewentualnie inne metody odtworzenia w zależności od uszkodzenia.
Najczęściej myli się "wymiar naprawczy" z dowolną obróbką naprawczą (np. docieraniem) i wybiera element, który "da się obrabiać". Wymiar naprawczy oznacza jednak obróbkę do konkretnego stopnia i możliwość użycia dopasowanej części naprawczej, a nie tylko poprawę powierzchni.
Najczęściej są to elementy par ciernych i uszczelniających, gdzie zużycie jest naturalne i przewiduje się stopnie naprawcze oraz dobór części dopasowanych do obróbki. W nauce do egzaminu warto kojarzyć to podejście z naprawami układu tłokowo-cylindrowego.
Skup się na definicji pojęcia i na typowych przykładach warsztatowych: zużycie, pomiar, decyzja o obróbce, dobór części dopasowanej do nowego wymiaru. Pomaga też porównywanie: kiedy element się obrabia i dobiera część naprawczą, a kiedy bardziej opłacalna jest wymiana.
info

Statystycznie 47% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że wymiar naprawczy oznacza obróbkę elementu do nadwymiaru lub podwymiaru tak, aby można było zastosować część naprawczą o odpowiednim, powiększonym/zmniejszonym wymiarze.

Materiały:

  • Podręczniki/kompendia do napraw silników spalinowych (rozdziały: układ tłokowo-cylindrowy, regeneracja)
  • Materiały dydaktyczne do kwalifikacji z zakresu obsługi i naprawy silników (pojęcia: nominalny, naprawczy, tolerancja)
  • Instrukcje technologiczne warsztatów obróbki silników (roztaczanie, honowanie, dobór części naprawczych)

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego