Określenie "markowe produkty polskiej turystyki" odnosi się do takich segmentów rynku, w których Polska może budować rozpoznawalną ofertę i przewagę konkurencyjną w promocji międzynarodowej. W ujęciu marketingowym nie chodzi o dowolne formy turystyki występujące w kraju, lecz o priorytetowe obszary wybrane do pozycjonowania marki destynacji.
Poprawna odpowiedź: "biznesowa, miejsko-kulturowa, rekreacyjno-aktywna, na terenach wiejskich". Ten zestaw obejmuje cztery segmenty najczęściej wskazywane w opracowaniach o produktach markowych:
- turystyka biznesowa (np. wydarzenia MICE: kongresy, targi) – oparta o infrastrukturę miast i popyt na podróże służbowe,
- turystyka miejsko-kulturowa – wykorzystuje dziedzictwo, zabytki, muzea i wydarzenia w miastach,
- turystyka na terenach wiejskich – związana m.in. z agroturystyką, tradycją regionalną i produktami lokalnymi,
- turystyka rekreacyjno-aktywna – oparta o walory przyrodnicze i aktywności (góry, jeziora, wybrzeże, sporty).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo zawierają typy turystyki, które mogą występować w Polsce, ale nie tworzą wskazywanego zestawu produktów markowych. Odpowiedź z hasłami typu "religijno-pielgrzymkowa, zdrowotna, etniczna, edukacyjna" miesza różne motywacje i nisze bez wskazania, że są to priorytety brandingu kraju. Z kolei "morska, socjalna, trekkingowa, kwalifikowana" łączy pojęcia z różnych porządków (geografia, forma aktywności, cel społeczny), co jest typowym błędem polegającym na myleniu segmentów strategicznych z ogólną klasyfikacją turystyki. Odpowiedź "polonijna, alternatywna, kosmiczna, motywacyjna" zawiera elementy nieadekwatne do list produktów markowych (np. "kosmiczna") i nie odpowiada zestawowi czterech priorytetów.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać, że w tym ujęciu pojawiają się cztery segmenty: biznes, miasto-kultura, wieś, aktywność. Jeżeli w odpowiedzi pojawia się dodatkowy "geograficzny" człon (np. przygraniczna/tranzytowa) lub zestaw losowych nisz, to zwykle jest to dystraktor.
