W tym zadaniu nie dobiera się przekroju "na oko" ani wyłącznie z mocy 6 kW, tylko na podstawie tabeli obciążalności prądowej dla konkretnego sposobu ułożenia przewodu: przewód Cu w rurze, w ścianie izolowanej cieplnie. Taki montaż pogarsza odprowadzanie ciepła, więc dopuszczalny prąd dla danego przekroju jest mniejszy niż np. przy ułożeniu w powietrzu.
Co sprawdzamy w tabeli? Szukamy wiersza/kolumny odpowiadającej metodzie ułożenia (rura w ścianie z izolacją cieplną) i odczytujemy, jaki prąd długotrwały może przenieść przewód o przekroju 1,5 mm², 2,5 mm², 4 mm² itd. Następnie wybieramy najmniejszy przekrój, dla którego dopuszczalna obciążalność jest nie mniejsza od prądu obciążenia, czyli 26 A.
Poprawny wybór to 4,0 mm², ponieważ dla warunków wskazanych w zadaniu jest to minimalny przekrój, który spełnia wymaganie obciążalności przy prądzie ciągłym 26 A. Mniejsze przekroje (typowo spotykane w obwodach gniazd lub lżejszych odbiorników) mogą w tej metodzie ułożenia nie zapewniać dopuszczalnego prądu, co skutkuje nadmiernym nagrzewaniem izolacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Odpowiedzi z mniejszym przekrojem są błędne, bo w "ciepłej" przegrodzie (izolacja) i w rurze przewód ma gorsze chłodzenie; tabelaryczna obciążalność może nie osiągać 26 A.
- Odpowiedź z większym przekrojem jest nieprawidłowa jako "minimalna", ponieważ przewymiarowanie nie wynika z danych zadania i nie jest wymagane przez kryterium obciążalności z tabeli.
W praktyce taki dobór chroni instalację przed przegrzewaniem, przyspieszonym starzeniem izolacji i ryzykiem uszkodzeń. Na egzaminie kluczowe jest zauważenie, że metoda ułożenia (rura + ściana izolowana) istotnie zmienia wynik odczytu z tabel.
