Licowanie (wykonywanie warstwy licowej/elewacyjnej) wymaga zachowania prawidłowej kolejności robót oraz stałej kontroli geometrii, ponieważ to warstwa widoczna i wrażliwa na błędy wykonawcze.
Stwierdzenie "Licowanie cegłami powinno zaczynać się od dołu ściany" jest zgodne z praktyką wykonawczą: prace prowadzi się warstwami od najniższego poziomu, zapewniając stabilne oparcie kolejnych elementów i możliwość poprawnej kontroli wysokości warstw. Rozpoczynanie "od góry" nie jest typową metodą murowania licówki i utrudnia zachowanie prawidłowych spoin oraz podparcia.
Stwierdzenie "W trakcie licowania nie jest konieczne stosowanie poziomnicy" jest nieprawdziwe. Poziomnica (wraz z łatą, pionem/miernikiem pionu i sznurami murarskimi) służy do bieżącego sprawdzania poziomu warstw i pionu lica. Bez kontroli odchyłki narastają z każdą warstwą, co skutkuje falowaniem powierzchni, nierównymi spoinami oraz problemami przy powiązaniu z innymi elementami ściany.
Stwierdzenie "Po ułożeniu każdej warstwy cegieł należy oczyścić nadmiar zaprawy" jest prawdziwe: świeżą zaprawę usuwa się na bieżąco, zanim zacznie wiązać. Zapobiega to trwałym zabrudzeniom lica i ułatwia uzyskanie estetycznego wyglądu spoin. Zostawienie nadmiaru zaprawy do stwardnienia zwykle wymaga agresywnego czyszczenia, co może uszkodzić powierzchnię cegły lub spoiny.
Stwierdzenie "Cegły do licowania można dowolnie przycinać" jest fałszywe. Docinki w warstwie licowej powinny być ograniczane i planowane (np. poprzez dobór wiązania, modułu i rozkładu elementów), a cięcie musi zapewnić estetykę krawędzi oraz trwałość. "Dowolne" przycinanie zwiększa ryzyko różnic kolorystycznych, nierównych spoin i osłabienia efektu wizualnego elewacji.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o licówkę najczęściej kluczowe są dwie rzeczy: kontrola dokładności na bieżąco oraz utrzymanie czystości i estetyki lica. To zwykle odróżnia poprawne zasady licowania od błędnych uogólnień.
