Ocena organoleptyczna (nazywana też oceną sensoryczną) polega na badaniu cech materiału przy użyciu zmysłów człowieka. W przypadku skór i materiałów włókienniczych najczęściej wykorzystuje się:
- wzrok – ocena barwy, równomierności wybarwienia, widocznych uszkodzeń, zanieczyszczeń, połysku, wyglądu lica lub splotu tkaniny,
- dotyk – ocena chwytu, miękkości, sztywności, gładkości, śliskości, elastyczności,
- węch – ocena zapachu (np. niepożądane zapachy mogą wskazywać na problemy technologiczne, magazynowe lub mikrobiologiczne).
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "zmysłów człowieka", bo definiuje istotę metody – brak pomiaru przyrządowego i bezpośrednia ocena cech percepcyjnych.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne, ponieważ wskazują na metody instrumentalne/laboratoryjne. Lupa może być pomocna przy oględzinach detalu, ale sama w sobie nie stanowi definicji oceny organoleptycznej (która jest szersza i opiera się na zmysłach). "Prosta" oraz "skomplikowana aparatura laboratoryjna" odnoszą się do badań pomiarowych (np. właściwości mechanicznych, fizykochemicznych), które są inną grupą metod niż ocena organoleptyczna.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się termin "organoleptyczny", kluczem jest skojarzenie z oceną "na oko i w dotyku" (sensorycznie), a nie z pomiarami aparaturowymi.
