Układ sieci TN-S oznacza, że punkt neutralny źródła jest uziemiony, a w instalacji odbiorczej przewód ochronny PE oraz neutralny N są prowadzone oddzielnie na całej długości. Z tego wynika podstawowy wymóg praktyczny: osprzęt (w tym gniazda wtyczkowe) musi umożliwiać podłączenie przewodu ochronnego do styku ochronnego oraz osobno przewodu neutralnego do zacisku N.
Dlaczego właściwe gniazdo jest poprawne?
Poprawne będzie takie, które ma:
- wyraźny styk ochronny (np. bolec lub styki boczne – zależnie od typu),
- oddzielny zacisk dla PE (ochronny) i oddzielny zacisk dla N (neutralny),
- brak zacisku/rozwiązania sugerującego wspólny przewód PEN,
- brak połączenia (mostka) między N i PE w samym gnieździe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi mogą być błędne? Typowe błędne warianty w takich zadaniach to:
- gniazdo lub sposób podłączenia charakterystyczny dla układu z przewodem PEN (to nie jest TN-S),
- gniazdo bez styku ochronnego (nie zapewnia ochrony dla urządzeń klasy I),
- rozwiązanie, w którym N i PE są łączone w punkcie odbioru (to jest niezgodne z zasadą rozdziału PE/N w TN-S i może pogarszać bezpieczeństwo),
- gniazdo o innym przeznaczeniu (np. inne napięcie/układ styków) niepasujące do typowego przyłączenia odbiornika w danej instalacji.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o TN-S szukaj cechy rozpoznawczej: dwa osobne przewody PE i N. Jeśli na rysunku widać "wspólny" tor ochronno-neutralny (PEN) albo jakiekolwiek mostkowanie N–PE w gnieździe, to nie będzie to poprawne dla TN-S.
