W druku wielkoformatowym kluczowe jest, że wymagana rozdzielczość bitmapy (dpi/ppi w projekcie) zależy od przeznaczenia i typowej odległości oglądania. Duże formaty (metry kwadratowe) są zwykle oglądane z większego dystansu, dlatego nie potrzebują tak wysokiej rozdzielczości jak ulotki czy zdjęcia w albumie. Zbyt wysoka rozdzielczość oznacza natomiast niepotrzebnie ciężki plik, dłuższe przetwarzanie (RIP) i większe ryzyko problemów wydajnościowych.
W tym zadaniu kryterium wyboru jest wprost podane: należy odczytać wartość ze standardów przedstawionych w tabeli. Dla wymiarów 6 × 7 m odpowiedni wiersz/przedział tabeli wskazuje 35 dpi jako rozdzielczość optymalną.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- 30 dpi – typowo jest to wartość zbyt niska względem standardu dla danego przedziału w tabeli, co może zwiększać ryzyko widocznej pikselozy (zwłaszcza przy bliższym oglądaniu lub ostrych krawędziach grafiki).
- 40 dpi – mimo że brzmi rozsądnie, nie jest wartością wskazaną jako optymalna dla tego formatu w podanej tabeli; może odpowiadać innemu zakresowi wymiarów lub innemu scenariuszowi ekspozycji.
- 50 dpi – to wartość wyższa niż wymagana w standardzie dla tak dużego formatu; często prowadzi do przewymiarowania pliku bez proporcjonalnej poprawy jakości postrzeganej z typowego dystansu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się odwołanie do tabeli/standardu, priorytetem jest odczyt z tego źródła, nawet jeśli inne wartości kojarzą się z praktyki. Dopiero gdy tabela nie jest dostępna, rozważa się ogólne zasady (dystans oglądania, rodzaj nośnika, technologia druku).
