W opisie odmian kończyn u koni kluczowe jest odniesienie górnej granicy białej plamy do wyraźnych punktów anatomicznych. Najpierw rozpoznaje się odcinki: kopyto, tuż nad nim koronkę, następnie pęcinę (odcinek między kopytem a stawem pęcinowym), wyżej staw pęcinowy (zgrubienie/"staw"), a potem nadpęcie.
Na rysunku biała odmiana obejmuje obszar przy kopycie i kończy się wyraźną, prawie poziomą linią na około połowie długości pęciny. Staw pęcinowy oraz nadpęcie są już ciemne, co potwierdza, że odmiana nie dochodzi do stawu pęcinowego i nie przechodzi na nadpęcie. Z tego powodu właściwy zapis to "1/2 pęc." (odmiana do połowy pęciny).
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują:
- "kor." opisuje jedynie wąski pasek bieli na koronce, tuż nad kopytem. Na rysunku biel wchodzi wyżej, na pęcinę, więc to za mały zasięg.
- "1/2 nadp." oznacza biel sięgającą do połowy nadpęcia (znacznie wyżej niż staw pęcinowy). Na rysunku nadpęcie jest ciemne, więc ten wariant jest zbyt "wysoki".
- "3/4 st. pęc." dotyczy odmiany obejmującej znaczną część stawu pęcinowego. Tutaj staw pęcinowy pozostaje ciemny, więc ten zapis również jest zbyt wysoki.
W praktyce hodowlanej i identyfikacyjnej taki precyzyjny opis jest ważny, bo odmiany działają jak "znaki szczególne" konia. Najczęstsza pułapka na egzaminie to pomylenie koronki z dolną częścią pęciny albo automatyczne wybieranie "pełnej pęciny", mimo że plama kończy się wyraźnie przed stawem pęcinowym.
