W typowym torze przetwarzania analogowo-cyfrowego (A/C) dźwięku kolejne etapy muszą wynikać z logiki zamiany sygnału ciągłego na dane dyskretne.
1) Próbkowanie polega na pobraniu "próbek" sygnału w równych odstępach czasu. Na tym etapie dyskretyzujemy czas (wiemy, jaka jest wartość sygnału w chwilach t0, t1, t2…). Bez próbkowania nie mamy jeszcze sekwencji wartości, którą można dalej obrabiać.
2) Kwantyzacja to przypisanie każdej próbce jednej z dozwolonych wartości z ograniczonego zbioru poziomów. Na tym etapie dyskretyzujemy amplitudę (np. zaokrąglamy do najbliższego poziomu). To właśnie kwantyzacja wprowadza charakterystyczny błąd/"szum kwantyzacji", zależny m.in. od rozdzielczości (liczby bitów).
3) Kodowanie oznacza zapis uzyskanej wartości kwantyzowanej w postaci reprezentacji cyfrowej, czyli ciągu bitów. Dopiero gdy mamy wartości z ustalonego zbioru (po kwantyzacji), można je jednoznacznie zamienić na kody binarne i przesłać lub zapisać (np. jako PCM).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Próbkowanie, kodowanie, kwantyzacja – kodowanie wymaga już wartości z dyskretnego zbioru; bez kwantyzacji nie ma "czego" kodować w stałej siatce poziomów.
- Kwantyzacja, próbkowanie, kodowanie – nie da się kwantyzować amplitudy "w czasie ciągłym" bez zdefiniowanych próbek (to próbki są kwantyzowane).
- Kwantyzacja, kodowanie, próbkowanie – odwraca logikę całego procesu: najpierw musi powstać sekwencja próbek, potem ich wartości są kwantyzowane, a dopiero na końcu kodowane.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: najpierw "kiedy" (czas) → potem "ile" (poziom) → na końcu "jak zapisać" (bity).
