KWALIFIKACJA MED8 - STYCZEŃ 2019

PYTANIE NR 37.
Odprowadzenie EKG mierzące różnicę potencjałów między lewym podudziem a prawym przedramieniem oznacza się jako
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odprowadzenia kończynowe Einthovena mierzą różnicę potencjałów między dwiema elektrodami.
W odprowadzeniu II porównuje się potencjał elektrody na lewej nodze (LL) względem elektrody na prawej ręce (RA), czyli dokładnie "lewe podudzie – prawe przedramię".

Pełne wyjaśnienie:

W standardowym EKG odprowadzenia kończynowe dzielą się na:

  • odprowadzenia dwubiegunowe Einthovena: I, II, III (mierzą różnicę potencjałów między dwiema konkretnymi elektrodami),
  • odprowadzenia wzmocnione jednobiegunowe: aVR, aVL, aVF (mierzą potencjał jednej elektrody względem elektrody odniesienia tworzonej z pozostałych).

Pytanie dotyczy różnicy potencjałów między lewym podudziem (LL) a prawym przedramieniem (RA). Taki pomiar odpowiada odprowadzeniu II, w którym:

  • biegun "−" jest na prawej ręce (RA),
  • biegun "+" jest na lewej nodze (LL).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • III – to różnica potencjałów między lewą nogą (LL) a lewą ręką (LA). W tym odprowadzeniu nie występuje elektroda z prawego przedramienia.
  • aVL – to odprowadzenie wzmocnione, w którym "ogląda" się serce z perspektywy lewej ręki (LA), a punkt odniesienia jest wyliczany z innych elektrod. Nie jest to prosta para: LL–RA.
  • aVF – również jest wzmocnione; "F" kojarzy się z nogą, ale odniesienie nie jest pojedynczą elektrodą z prawej ręki. To częsta pułapka pamięciowa: skojarzenie nazwy z kończyną bez analizy sposobu pomiaru.

Wskazówka do nauki: zapamiętaj pary dla I/II/III jako układ trójkąta Einthovena: I = LA–RA, II = LL–RA, III = LL–LA. Potem łatwiej odróżnisz je od aV*.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Odprowadzenie II to dwubiegunowe odprowadzenie kończynowe, w którym rejestruje się różnicę potencjałów między elektrodą na prawej ręce (RA) a elektrodą na lewej nodze (LL). W praktyce jest to jedno z najczęściej analizowanych odprowadzeń do oceny rytmu.
Są to odprowadzenia Einthovena (dwubiegunowe):
  • I: lewa ręka (LA) – prawa ręka (RA)
  • II: lewa noga (LL) – prawa ręka (RA)
  • III: lewa noga (LL) – lewa ręka (LA)
Kluczowe jest, że w tych odprowadzeniach porównuje się dwie konkretne elektrody.
aVF to odprowadzenie wzmocnione jednobiegunowe – mierzy potencjał jednej elektrody (związanej z nogą) względem punktu odniesienia tworzonego z pozostałych elektrod. Odprowadzenie II jest dwubiegunowe i odnosi LL bezpośrednio do RA, więc konstrukcja pomiaru jest inna.
Jeśli pytanie mówi o różnicy potencjałów między dwiema kończynami (np. lewa noga i prawa ręka), zwykle chodzi o odprowadzenia I/II/III (Einthoven). Jeśli pojawia się aVR/aVL/aVF, to są odprowadzenia wzmocnione, gdzie jedna elektroda jest "oglądana" względem uśrednionego odniesienia.
Najczęściej myli się je, bo oba zawierają elektrodę z lewej nogi (LL). Różnica polega na drugiej elektrodzie: w II jest prawa ręka (RA), a w III jest lewa ręka (LA). Pomaga nauka w formie trójkąta Einthovena i wielokrotne przepisywanie par.
To standardowe skróty elektrod kończynowych:
  • RA (right arm) – prawa ręka
  • LA (left arm) – lewa ręka
  • LL (left leg) – lewa noga
W praktyce klinicznej elektrody często zakłada się na dalszych częściach kończyn lub bardziej proksymalnie (np. na tułowiu), ale nazwy RA/LA/LL pozostają.
Trójkąt Einthovena to schemat pokazujący relacje między trzema elektrodami kończynowymi (RA, LA, LL). Każdy bok trójkąta odpowiada odprowadzeniu I, II lub III. Dzięki temu łatwiej zrozumieć, że odprowadzenia te są dwubiegunowe i wynikają z porównania potencjałów między parami elektrod.
Odprowadzenie II często wykorzystuje się do oceny rytmu i przewodzenia, bo zwykle dobrze uwidacznia załamki P i zespoły QRS. W monitorowaniu (np. na oddziałach) nierzadko wybiera się konfiguracje zbliżone do II, ale zawsze zależy to od celu klinicznego i aparatury.
Standardowe (I, II, III) są dwubiegunowe: porównują potencjały dwóch elektrod. Wzmocnione (aVR, aVL, aVF) są jednobiegunowe: "aktywną" jest jedna elektroda, a odniesienie tworzy uśrednienie z pozostałych. Ta różnica decyduje o tym, dlaczego nie wolno ich traktować jako zwykłych par kończyn.
Najlepiej opanować tabelę par: I/II/III oraz zasadę działania aVR/aVL/aVF. Ćwicz na schematach: zapisuj (RA, LA, LL) i dopasowuj nazwę odprowadzenia. W testach zwracaj uwagę, czy pytanie mówi o dwóch kończynach (I–III) czy o aV* (odprowadzenia wzmocnione).
info

Około 65% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Źródła:

  • Life in the Fast Lane (LITFL), "ECG Leads", https://litfl.com/ecg-leads/ - accessed 2026-02-18
  • Wikipedia, "Einthoven's triangle", https://en.wikipedia.org/wiki/Einthoven%27s_triangle - accessed 2026-02-18
  • Wikipedia, "Electrocardiography" (section: Lead systems), https://en.wikipedia.org/wiki/Electrocardiography#Lead_systems - accessed 2026-02-18

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z elektrokardiografii dla personelu medycznego (rozdziały: odprowadzenia kończynowe)
  • Schemat trójkąta Einthovena i tabela: I/II/III oraz aVR/aVL/aVF (do nauki na pamięć)
  • Ćwiczenia praktyczne: rozpisywanie par elektrod dla każdego odprowadzenia i sprawdzanie na przykładowych zapisach

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego