Odruch Moro jest jednym z podstawowych odruchów pierwotnych ocenianych u noworodków i ma charakter reakcji przestrachu. W praktyce klinicznej rozpoznaje się go po typowym wzorcu motorycznym, a nie po zmianach snu czy oddychania.
Najbardziej charakterystyczny element to gwałtowny ruch kończyn: zwykle dochodzi do nagłego odwiedzenia i wyprostu kończyn górnych (często z otwarciem dłoni), a następnie do ruchu powrotnego (przywiedzenia i zgięcia). W opisie skrótowym bywa to ujmowane jako "wyprostowanie kończyn", co odpowiada wskazanej odpowiedzi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Wybudzeniem z płytkiego snu." – wybudzenie może wystąpić po głośnym bodźcu, ale jest to reakcja nieswoista i nie definiuje odruchu Moro. Odruch Moro rozpoznaje się po sekwencji ruchów kończyn.
- "Przerwaniem płaczu lub ssania." – w diagnostyce słuchu spotyka się reakcje orientacyjne lub uspokojenie/pobudzenie, ale przerwanie ssania/płaczu nie stanowi kryterium odruchu Moro i może zależeć od wielu czynników (stan czuwania, głód, komfort).
- "Pogłębieniem oddechu." – zmiany oddechu to odpowiedź autonomiczna na stres/bodziec, która może towarzyszyć różnym reakcjom, lecz nie jest typowym wyróżnikiem odruchu Moro.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy odruchu noworodkowego, szukaj odpowiedzi opisującej wzorzec ruchowy (kończyny, tułów, kolejność faz), a nie ogólnych skutków pobudzenia (sen, oddech, płacz). To pozwala odróżnić odruchy od niespecyficznych reakcji na bodźce.
