Erozja wietrzna polega na wywiewaniu (deflacji) i przemieszczaniu cząstek gleby przez wiatr. Najbardziej narażone są gleby lekkie, suche, o słabej strukturze agregatowej oraz pola pozostawione bez osłony. Dlatego poprawna jest odpowiedź "obecność okrywy roślinnej na polach w okresach krytycznych".
Dlaczego okrywa roślinna działa przeciwerozyjnie?
- Zmniejsza prędkość wiatru przy samej powierzchni gleby (tarcie i "hamowanie" przepływu).
- Chroni glebę przed bezpośrednim uderzaniem ziaren piasku i odrywaniem cząstek.
- System korzeniowy i resztki pożniwne stabilizują wierzchnią warstwę, poprawiając odporność na wywiewanie.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są właściwe w tym ujęciu?
- "usuwanie śródpolnych zakrzaczeń" zwykle pogarsza ochronę, bo likwiduje naturalne przeszkody ograniczające siłę wiatru i sprzyjające osadzaniu unoszonego materiału.
- "częste stosowanie na glebach agregatów uprawowych" może rozdrabniać i przesuszać wierzchnią warstwę oraz pozostawiać ją bardziej odsłoniętą, co często zwiększa podatność na erozję wietrzną.
- "duża zawartość wody w glebie" bywa czynnikiem fizycznie ograniczającym unoszenie cząstek, ale w praktyce rolniczej nie jest typowym, bezpośrednim "zabiegiem" przeciwerozyjnym i jest zmienna; kluczową, planowaną metodą jest utrzymanie osłony roślinnej lub mulczu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "sprzyjania ograniczeniu" erozji wietrznej, najczęściej chodzi o działania tworzące osłonę (rośliny, resztki pożniwne, bariery wiatrowe), a nie o intensyfikację uprawy mechanicznej.
