Ampułkowe testy biologiczne (wskaźniki biologiczne, BI) służą do oceny skuteczności procesu sterylizacji, ponieważ sprawdzają, czy w trakcie procesu zostały zniszczone bardzo odporne formy drobnoustrojów – przetrwalniki. Po zakończeniu sterylizacji ampułkę aktywuje się (umożliwia kontakt nośnika spor z pożywką) i umieszcza w inkubatorze w temperaturze właściwej dla danego BI.
Dla konwencjonalnych ampułkowych testów biologicznych standardem jest dwuetapowa ocena: odczyt wstępny po 24 godzinach oraz odczyt ostateczny po 48 godzinach. Odczyt po 24 h pozwala szybciej wychwycić istotne niepowodzenia procesu, natomiast odczyt po 48 h stanowi wynik końcowy i wiążący. Wzrost drobnoustrojów jest zwykle sygnalizowany zmianą właściwości pożywki (np. barwy), co wskazuje na nieskuteczność sterylizacji dla danego wsadu.
Odpowiedzi z dłuższymi przedziałami (np. 48–72 h, 72–96 h, 96–120 h) są nieprawidłowe w odniesieniu do typowego, konwencjonalnego testu ampułkowego, ponieważ zawyżają wymagany czas inkubacji i mogą wynikać z pomylenia: (1) różnych technologii BI, (2) testów "szybkiego odczytu", które działają według innej zasady detekcji, albo (3) błędnego przekonania, że "im dłużej, tym pewniej". W praktyce sterylizatorni ważne jest także prowadzenie inkubacji razem z niezaekspozowaną kontrolą dodatnią z tej samej partii, aby potwierdzić, że sam test i warunki inkubacji działają prawidłowo.
