Dostęp do odpowiednich usług rehabilitacyjnych ma pozytywny wpływ na samodzielność życiową osoby z niepełnosprawnością, ponieważ rehabilitacja jest ukierunkowana na poprawę funkcjonowania w codziennym życiu, a nie wyłącznie na "leczenie" w sensie medycznym.
W praktyce rehabilitacja może:
- zwiększać sprawność (np. zakres ruchu, siłę, wydolność), co ułatwia poruszanie się, transfery i samoobsługę,
- zmniejszać dolegliwości (np. ból), co pozwala podejmować aktywności, które wcześniej były ograniczone,
- uczyć kompensacji i bezpiecznych technik wykonywania czynności dnia codziennego,
- umożliwiać dobór zaopatrzenia pomocniczego i naukę korzystania z niego (np. ortezy, laski, wózki),
- wspierać komunikację i funkcje poznawcze (w zależności od rodzaju terapii), co również przekłada się na niezależność.
Odpowiedź "Nie ma wpływu" jest nieprawidłowa, bo pomija cel rehabilitacji: wzmacnianie i podtrzymywanie funkcji oraz uczenie praktycznych umiejętności potrzebnych do samodzielnego życia. Odpowiedź "Ma negatywny wpływ" jest błędna, ponieważ sama rehabilitacja (prowadzona właściwie i dobrana do potrzeb) nie jest nastawiona na ograniczanie autonomii, lecz na jej zwiększanie; ewentualne trudności wynikają zwykle z barier organizacyjnych lub nieadekwatnego dopasowania, a nie z istoty rehabilitacji. Odpowiedź "Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie" bywa kusząca, bo efekty mogą się różnić między osobami, jednak kierunek wpływu jest zasadniczo jednoznaczny: dostęp do adekwatnych usług rehabilitacyjnych sprzyja większej samodzielności, choć skala poprawy może być różna.
Dla roli asystenta osoby niepełnosprawnej kluczowe jest wspieranie regularności korzystania z rehabilitacji, pomoc w organizacji wizyt (transport, terminy), motywowanie oraz wzmacnianie samodzielnego wykonywania zaleconych czynności w bezpieczny sposób, bez wyręczania podopiecznego.
