Napięcie dotykowe to różnica potencjałów, która może wystąpić między częścią dostępną przewodzącą urządzenia (np. metalową obudową) a ziemią lub innym punktem odniesienia, gdy dojdzie do uszkodzenia izolacji i pojawi się prąd uszkodzeniowy. Ponieważ człowiek może jednocześnie dotknąć obudowy i podłoża, napięcie dotykowe jest bezpośrednim wskaźnikiem ryzyka porażenia.
W warunkach środowiskowych normalnych jako graniczną wartość napięcia dotykowego prądu przemiennego przyjmuje się 50 V. Dlatego odpowiedź "50 V" wskazuje maksymalny poziom, którego spodziewane napięcie dotykowe nie powinno przekraczać w rozpatrywanym przypadku, przy założeniu prawidłowego doboru przewodów ochronnych oraz zabezpieczeń i oczekiwanego samoczynnego wyłączenia w określonym czasie.
Pozostałe propozycje są błędne, bo są wyraźnie wyższe od typowo przyjmowanej wartości dopuszczalnej w środowisku normalnym:
- "70 V" – jest wartością podwyższoną; wybór zwykle wynika z mylenia progów dla innych warunków lub z intuicji, że "niewiele więcej też jest bezpieczne".
- "110 V" – bywa kojarzone z innymi systemami zasilania lub z napięciami stosowanymi w szczególnych zastosowaniach, ale nie jest typowym limitem napięcia dotykowego dla środowiska normalnego.
- "220 V" – to rząd wielkości napięcia zasilania sieciowego, a nie dopuszczalne napięcie dotykowe; wskazuje na pomylenie pojęć (napięcie znamionowe vs napięcie dotykowe).
W praktyce (również w obiektach związanych z gazownictwem) kontrola tego zagadnienia sprowadza się do zapewnienia ciągłości przewodu ochronnego, właściwego uziemienia oraz takiego doboru i sprawdzenia zabezpieczeń, aby w razie uszkodzenia nastąpiło szybkie wyłączenie zasilania i ograniczenie napięcia na obudowie do bezpiecznego poziomu.
