W klasycznym podziale wyróżnia się m.in. lanugo, vellus i włosy terminalne. W kontekście usług fryzjerskich i ogólnej charakterystyki owłosienia człowieka za najbardziej "typowe" uznaje się włosy terminalne, ponieważ są to włosy wyraźnie rozwinięte: grubsze, dłuższe i zwykle pigmentowane. To właśnie z nimi fryzjer pracuje najczęściej na skórze głowy (strzyżenie, koloryzacja, stylizacja, pielęgnacja).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Włosy lanugo – są związane przede wszystkim z okresem prenatalnym (życiem płodowym). Nie opisują typowego owłosienia człowieka w codziennej praktyce fryzjerskiej.
- Włosy vellus – to krótkie, cienkie, słabo pigmentowane włosy pokrywające znaczną część ciała. Choć są powszechne, w nauczaniu zawodowym zwykle przeciwstawia się je włosom terminalnym jako mniej rozwinięty typ, a nie "typowy" włos, z którym wykonuje się usługi fryzjerskie.
- Włosy androgenowe – ten termin odnosi się do owłosienia rozwijającego się pod wpływem androgenów (np. w okresie dojrzewania, zaroście). To bardziej opis uwarunkowania hormonalnego niż podstawowego typu morfologicznego włosa; w praktyce wiele włosów androgenowych ma cechy włosów terminalnych.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj triadę: lanugo = płód, vellus = meszek, terminalne = grube i długie. Na egzaminie pomaga też skojarzenie: "terminalne" to włosy docelowe, w pełni rozwinięte.
