W układach cyfrowych parametry dzieli się często na:
- statyczne (DC) – określane dla stanów ustalonych "0" i "1", bez analizowania przebiegu w czasie,
- dynamiczne (AC) – opisujące przełączanie, czyli to, jak szybko i z jakimi opóźnieniami zmieniają się stany logiczne.
Napięcie wejściowe (w praktyce: wymagane/dopuszczalne poziomy lub progi napięć na wejściu) jest parametrem statycznym, bo dotyczy tego, jakie wartości napięcia są interpretowane jako "0" lub "1" w stanie ustalonym. Takie wielkości są podawane w kartach katalogowych zwykle w części "DC Characteristics".
Pozostałe odpowiedzi to parametry dynamiczne:
- Czas narastania sygnału – opisuje, jak długo trwa przejście z niskiego poziomu na wysoki; zależy m.in. od obciążenia i własności wyjścia.
- Czas opadania sygnału – analogicznie, czas przejścia z wysokiego na niski.
- Czas propagacji sygnału – opóźnienie pomiędzy zmianą na wejściu a zmianą na wyjściu; jest kluczowy w analizie timingowej (częstotliwość pracy, zapasy czasowe).
Typowa pułapka na egzaminie polega na myleniu znaczenia słowa "statyczny" z "niezmienny". W elektronice cyfrowej "statyczny" oznacza mierzony/określany w stanie ustalonym, a nie to, że sygnał nigdy się nie zmienia.
