Włosy człowieka klasyfikuje się m.in. według etapu rozwoju i cech budowy na: lanugo, vellus oraz terminalne; dodatkowo wyróżnia się włosy androgenowe, których wzrost zależy od hormonów androgenowych.
Włosy lanugo są typowym owłosieniem płodowym: bardzo cienkim, miękkim i słabo pigmentowanym. Mogą być widoczne u noworodka i mają charakter przejściowy — w naturalnym przebiegu rozwoju zostają zastąpione innymi typami owłosienia, dlatego to one najlepiej pasują do opisu "występuje u niemowląt i zwykle znika w pierwszych miesiącach życia".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Włosy terminalne — są grubsze, dłuższe, zwykle wyraźniej pigmentowane. To "docelowy" typ włosa w wielu okolicach ciała (np. skóra głowy). Nie jest to owłosienie typowo zanikające w pierwszych miesiącach życia.
- Włosy vellus — to bardzo cienkie włosy pokrywające znaczną część powierzchni skóry u dzieci i dorosłych. Są naturalne i powszechne, ale nie są tym samym co owłosienie płodowe lanugo; nie opisuje się ich jako z definicji zanikających tuż po urodzeniu.
- Włosy androgenowe — to włosy, których rozwój i przemiana są zależne od androgenów (np. w okresie dojrzewania w określonych okolicach). Z definicji nie dotyczą typowego, przejściowego owłosienia niemowlęcego.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj skojarzenie: lanugo = płód/noworodek, vellus = "meszek" na skórze, terminalne = grube, dojrzałe włosy, androgenowe = zależne od hormonów. Na egzaminie najczęstsza pułapka to mylenie lanugo z vellus, bo oba typy są cienkie.
