W przygotowaniu materiałów do druku kluczowe jest rozróżnienie między rozdzielczością pliku (dpi/ppi w obrazie rastrowym) a skalą reprodukcji (powiększenie lub pomniejszenie w składzie/na wydruku). Gdy obraz ma zostać powiększony, to ta sama liczba pikseli zostanie "rozciągnięta" na większy obszar, więc spadnie tzw. efektywna rozdzielczość w docelowym rozmiarze.
Zasada używana w wielu zadaniach egzaminacyjnych jest proporcjonalna: aby utrzymać wymaganą jakość po zmianie rozmiaru, rozdzielczość na etapie skanowania dobiera się tak, by po przeskalowaniu nadal była wystarczająca. W praktyce zapisuje się to jako zależność: dpi skanu = dpi docelowe × skala powiększenia.
Przy powiększeniu 6-krotnym rozdzielczość skanu powinna być 6 razy większa niż wartość docelowa, którą zakłada się dla druku w takich zadaniach. Stąd wybór 1 800 dpi, bo jest to wartość uzyskana przez pomnożenie bazowej rozdzielczości przez 6.
- Odpowiedź "600 dpi" jest typową wartością spotykaną w skanowaniu, ale nie uwzględnia 6× powiększenia; po powiększeniu efektywna rozdzielczość spadłaby kilkukrotnie.
- Odpowiedź "216 dpi" sugeruje operacje na innej bazie lub pomylenie przeliczenia (np. błędne dzielenie/mnożenie), przez co w praktyce mogłaby dać zbyt mało szczegółów do jakościowego druku.
- Odpowiedź "6 000 dpi" jest skrajnie wysoka jak na typowe potrzeby poligraficzne w takich zadaniach i zwykle oznacza przeszacowanie wymagania (większe pliki i dłuższy proces bez proporcjonalnej korzyści jakościowej).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw ustal, czy zadanie mówi o powiększeniu czy pomniejszeniu. Przy powiększeniu rozdzielczość wejściowa rośnie, przy pomniejszeniu może być niższa. Unikniesz w ten sposób najczęstszego błędu znaku działania.
