Dobór rozdzielczości skanowania (dpi) w przygotowaniu materiałów do druku opiera się na zasadzie, że po zmianie skali reprodukcji trzeba zachować odpowiednią gęstość informacji w docelowym rozmiarze. Gdy obraz ma zostać powiększony, te same szczegóły zostaną "rozciągnięte" na większą powierzchnię, więc aby nie pojawiła się widoczna utrata ostrości i szczegółów, skan powinien mieć proporcjonalnie wyższą rozdzielczość.
W tym zadaniu przyjęto typową regułę dydaktyczną: jeśli dla druku w skali 1:1 wymagana jest rozdzielczość rzędu 300 dpi, to dla powiększenia 4-krotnego należy pomnożyć tę wartość przez współczynnik skali:
300 dpi × 4 = 1200 dpi
Dlatego poprawna jest odpowiedź "1 200 dpi".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w ramach tej reguły?
- "600 dpi" odpowiadałoby jedynie powiększeniu 2× (albo sytuacji, w której bazowa wymagana rozdzielczość byłaby niższa), więc przy 4× powiększeniu zwykle zabraknie szczegółowości.
- "300 dpi" jest wartością typowo kojarzoną ze skalą 1:1. Przy 4× powiększeniu taka rozdzielczość daje czterokrotnie mniejszą gęstość informacji w finalnym rozmiarze, co sprzyja rozmyciu i widocznej pikselizacji.
- "2 400 dpi" byłoby wynikiem mnożenia 300 dpi przez 8 lub przyjęcia innej bazy jakości. W tym konkretnym zadaniu skala wynosi 4×, więc wprost z mnożenia wychodzi 1200 dpi.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy skala to powiększenie czy pomniejszenie. Dla powiększenia zwykle mnożysz bazowe dpi przez współczynnik skali; dla pomniejszenia – w analogicznych uproszczonych zadaniach – wynik bywa mniejszy. Zwracaj uwagę, że w praktyce spotyka się też metody zależne od wymagań druku, ale tu sprawdzana jest podstawowa zależność "dpi a skala".
