Kodeks rękopiśmienny to forma książki w postaci składek (zeszytów) połączonych i oprawionych, w której tekst został zapisany ręcznie. To kluczowa cecha odróżniająca rękopis od druku: w rękopisie nie występuje powielenie tekstu za pomocą matrycy drukarskiej (np. czcionek, płyt offsetowych czy urządzeń cyfrowych).
W wielu kodeksach, zwłaszcza średniowiecznych, spotyka się elementy dekoracyjne: inicjały, bordiury i iluminacje, czyli barwne zdobienia malarskie wykonywane ręcznie. Również oprawa dawnych kodeksów bywała wykonywana rzemieślniczo; często wykorzystywano skórę, deski i okucia. Z tego powodu zestaw cech: "zawierają iluminacje, są ręcznie pisane, mają oprawę skórzaną" dobrze opisuje typowy obraz kodeksu rękopiśmiennego i odróżnia go od wyrobów poligraficznych.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, ponieważ wskazują na techniki druku lub elementy typowe dla reprodukcji drukowanych. Offset i druk cyfrowy to metody wytwarzania druków, a nie rękopisów. Również "druk ruchomą czcionką" odnosi się do druku typograficznego (historycznie związanego z drukiem wczesnonowożytnym), więc opisuje książkę drukowaną, nawet jeśli wspomina o skórzanej oprawie. Z kolei fotografie czy drzeworyty są charakterystyczne dla publikacji drukowanych (choć rękopisy mogą zawierać rysunki), jednak w tych odpowiedziach decydujące jest wskazanie, że obiekt jest drukowany. Na egzaminie najbezpieczniej jest więc szukać kryterium podstawowego: ręczne sporządzenie tekstu, a dopiero potem traktować iluminacje i oprawę jako cechy często współwystępujące.
