Inseminacja (sztuczne unasiennianie) polega na wprowadzeniu do dróg rodnych samicy nasienia w odpowiednim czasie cyklu płciowego, aby doprowadzić do zapłodnienia. Jej ważną zaletą w chowie zwierząt gospodarskich jest to, że daje hodowcy dostęp do szerokiej puli genetycznej rozpłodników.
Stwierdzenie "Inseminacja może zwiększyć genetyczną różnorodność stada." jest prawdziwe, bo w praktyce pozwala korzystać z nasienia wielu samców o różnych liniach pochodzenia (np. z centrów unasienniania), a nie tylko z jednego samca utrzymywanego w gospodarstwie. Dzięki temu łatwiej planować kojarzenia, unikać nadmiernego pokrewieństwa i wprowadzać pożądane cechy użytkowe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawdziwe:
- "Inseminacja zawsze musi być przeprowadzana przez weterynarza." – sformułowanie "zawsze" jest zbyt kategoryczne. W praktyce zabieg może być wykonywany przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje/uprawnienia, a nie wyłącznie przez lekarza weterynarii.
- "Inseminacja jest możliwa tylko u zwierząt płci męskiej." – inseminacja dotyczy przede wszystkim samic (to samica jest unasienniana). U samców pobiera się i przygotowuje nasienie, ale nie jest to "inseminacja samca".
- "Inseminacja jest zawsze bardziej kosztowna niż naturalne rozmnażanie." – koszty zależą od skali, organizacji rozrodu i wielu czynników (utrzymanie rozpłodnika, ryzyko chorób, koszty logistyki, skuteczność zacieleń). Nie da się obronić tezy "zawsze".
Wskazówka egzaminacyjna: w testach wielokrotnego wyboru czujność powinny wzbudzać odpowiedzi z wyrazami "zawsze", "nigdy", "tylko". Często są fałszywe, bo w biologii i hodowli występują wyjątki oraz zależność od warunków.
