W terapii zajęciowej diagnozowanie (rozpoznanie sytuacji podopiecznego) polega na zebraniu i uporządkowaniu informacji o tym, z czym podopieczny ma trudność, czego potrzebuje, jakie ma zasoby i ograniczenia oraz co preferuje (np. formy aktywności, tempo pracy, wsparcie środowiskowe). Ten etap jest fundamentem dalszego postępowania.
Odpowiedź "poprzedza wyznaczenia celów terapeutycznych dla podopiecznego" jest właściwa, ponieważ cele powinny wynikać z diagnozy. Jeśli cele ustala się przed rozpoznaniem potrzeb i możliwości, łatwo o cele nietrafione: zbyt ambitne, niemierzalne albo niezgodne z motywacją i preferencjami podopiecznego.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z powodów praktycznych:
- "następuje równocześnie z nawiązaniem kontaktu terapeutycznego" miesza dwa różne wątki. Kontakt może być początkiem współpracy i warunkiem zebrania danych, ale nie oznacza automatycznie, że diagnoza odbywa się "równocześnie" i w tym samym momencie; ocena potrzeb wymaga czasu oraz metod (wywiad, obserwacja, analiza informacji).
- "następuje po wyznaczeniu celów" odwraca logikę procesu. Cele mają być konsekwencją rozpoznania, a nie jego przyczyną.
- "poprzedza analizę dokumentacji oraz obserwacji i wywiadów" jest sprzeczne z praktyką zbierania danych: to właśnie dokumentacja, wywiad i obserwacja są typowymi sposobami ustalania problemów, potrzeb i możliwości. Bez nich trudno rzetelnie opisać sytuację podopiecznego.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj sekwencję: najpierw zbieranie danych i diagnoza, potem cele, następnie plan działań i realizacja, a na końcu ocena efektów. Gdy w odpowiedziach pojawia się odwrócenie kolejności (cele przed diagnozą), zwykle jest to dystraktor.
