Charakterystyka "regularny, pełen strzyżonych roślinnych form przestrzennych" najlepiej pasuje do ogrodu barokowego. W tym stylu kluczowe są: wyraźna geometria układu, symetria i podporządkowanie kompozycji osiom (np. osi głównej prowadzącej wzrok przez kolejne wnętrza ogrodowe). Ważnym elementem jest też świadome kształtowanie roślin poprzez strzyżenie, aby uzyskać precyzyjne, czytelne formy i "architekturę z zieleni".
Dlaczego poprawne jest "barokowy"? Ponieważ barok w sztuce ogrodowej dąży do efektu porządku, reprezentacyjności i kontroli nad naturą. Stąd częste stosowanie strzyżonych żywopłotów, formowanych ścian zieleni oraz kompozycji o wyraźnych liniach i powtarzalnych modułach. Taki ogród jest przeciwieństwem założenia swobodnego i naturalistycznego.
- "sentymentalny" – to określenie kojarzy się raczej z nastrojowością, kameralnością i motywami emocjonalnymi; nie jest typowym hasłem dla regularnej, osiowej kompozycji pełnej strzyżonych brył.
- "romantyczny" – ogrody romantyczne (krajobrazowe) zwykle naśladują naturę: nieregularne linie, swobodne grupy roślin, malowniczość. Strzyżone, geometryczne formy nie są ich podstawową cechą rozpoznawczą.
- "średniowieczny" – historyczne ogrody przyklasztorne czy użytkowe miały inne funkcje i skalę; nie kojarzy się ich przede wszystkim z rozbudowaną reprezentacyjną geometrią i masowym stosowaniem strzyżonych form przestrzennych w sensie barokowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się słowa "regularny", "symetryczny", "geometryczny", "strzyżone formy" – myśl o stylach formalnych, szczególnie baroku. Gdy dominuje "naturalny", "malowniczy", "nieregularny" – częściej będzie to styl romantyczny/krajobrazowy.
