Współczynnik wypełnienia (objętościowego) informuje, jaką część kubatury opakowania faktycznie zajmuje ładunek. W zadaniu porównujesz cztery opakowania po zapakowaniu 6 identycznych ładunków o wymiarach 0,8 × 0,8 × 0,8 m.
Krok 1: objętość jednego ładunku.
Ładunek jest sześcianem, więc jego objętość to iloczyn trzech boków: 0,8 · 0,8 · 0,8 m. To daje objętość pojedynczej sztuki w m³.
Krok 2: łączna objętość 6 sztuk.
Wynik z kroku 1 mnożysz przez 6. To jest całkowita objętość ładunków, którą "wkładasz" do opakowania.
Krok 3: objętość (kubatura) każdego opakowania.
Z ilustracji/tabeli odczytujesz wymiary opakowań 1–4 i dla każdego liczysz objętość jako: długość · szerokość · wysokość (w m³). Tu najczęstsze błędy to: nieuwzględnienie jednostek, mylenie kolejności wymiarów (to nie zmienia iloczynu) oraz liczenie pola podstawy zamiast objętości.
Krok 4: współczynnik wypełnienia.
Dla każdego opakowania liczysz: (objętość 6 ładunków) / (objętość opakowania). Im większy wynik, tym lepsze wykorzystanie kubatury i mniej "pustego powietrza".
Odpowiedź "Opakowanie 3" jest poprawna, ponieważ przy danych z zadania daje najwyższy stosunek objętości ładunków do objętości opakowania. Pozostałe propozycje są błędne, bo ich kubatura w relacji do 6 sztuk ładunku powoduje niższy współczynnik (więcej wolnej przestrzeni lub mniej dopasowane wymiary).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wyniki są zbliżone, sprawdź rachunki i upewnij się, że wszystkie wymiary opakowań masz w metrach oraz że zawsze używasz 6 sztuk, a nie 1.
