Metoda storna służy do korygowania błędnych zapisów księgowych w sposób systematyczny i możliwy do prześledzenia w dzienniku oraz na kontach. W praktyce wyróżnia się dwa główne ujęcia:
- storno czarne – korekta wykonywana jest "na czarno", czyli klasycznym zapisem dodatnim; nie ma tu zapisu ujemnego, a skutki koryguje się odpowiednim dopisaniem/odpisaniem,
- storno czerwone – korekta realizowana jest zapisem ujemnym (technicznie prezentowanym jako "na czerwono" lub ze znakiem minus), co pozwala odwrócić skutki błędnego zapisu bez tworzenia dwóch dodatnich obrotów.
Drugi podział dotyczy zakresu poprawki:
- storno całkowite – stosuje się, gdy trzeba odwrócić błędny zapis w całości (np. zaksięgowano całkowicie niewłaściwą kwotę lub operację na złych kontach),
- storno częściowe – stosuje się, gdy pierwotny zapis był zasadniczo poprawny, ale zawierał błąd tylko w części (np. zaniżona kwota). Wtedy koryguje się wyłącznie różnicę.
W opisie zadania wskazano, że zapis poprawiono przez uzupełnienie błędnego zapisu o brakującą kwotę. To jest typowa sytuacja korekty częściowej (dopisywana jest tylko brakująca część, a nie pełne odwrócenie). Jednocześnie jest to wariant czarny, bo mowa o "uzupełnieniu" (dopisaniu), a nie o wprowadzeniu zapisu ujemnego.
Dlaczego pozostałe warianty nie pasują?
- Storno czarne całkowite dotyczyłoby odwrócenia całego błędnego zapisu i wprowadzenia poprawnego od nowa, a tu korygowano tylko brak.
- Storno czerwone całkowite wymagałoby zapisu ujemnego odwracającego całość, czego opis nie sugeruje.
- Storno czerwone częściowe też opiera się na zapisie ujemnym dla różnicy, podczas gdy zadanie wskazuje na dopisanie brakującej kwoty.
Na egzaminie warto zapamiętać skrót: "brakującą kwotę dopisuję" → czarne + częściowe, a "odwracam błędny zapis minusem" → czerwone.
