Opieka duszpasterska w podmiocie leczniczym (np. w szpitalu) jest elementem praw pacjenta. W polskim systemie ochrony zdrowia zasady realizacji tego prawa są ujęte w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, która konkretyzuje ogólną wolność sumienia i religii w warunkach hospitalizacji.
Dlatego odpowiedź "o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta" jest właściwa: ustawa przewiduje, że pacjent przebywający w opiece stacjonarnej i całodobowej ma prawo do opieki duszpasterskiej, a podmiot leczniczy powinien umożliwić kontakt z duchownym, szczególnie w sytuacji pogorszenia stanu zdrowia lub zagrożenia życia. Istotne jest też, że realizacja tego prawa jest bezpłatna dla pacjenta (koszty ponosi podmiot leczniczy), co zapobiega przerzucaniu opłat na chorego lub rodzinę.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo nie dotyczą bezpośrednio praw pacjenta w szpitalu:
- "o ochronie zdrowia psychicznego" odnosi się do obszaru ochrony zdrowia psychicznego i szczególnych zasad postępowania w tym zakresie; nie jest to podstawowy akt regulujący ogólne prawo każdego pacjenta w szpitalu do opieki duszpasterskiej.
- "o służbie medycyny pracy" dotyczy profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracującymi i zagadnień związanych z bezpieczeństwem pracy; nie reguluje praw pacjenta hospitalizowanego.
- "o zdrowiu publicznym" koncentruje się na działaniach populacyjnych i systemowych (profilaktyka, programy zdrowotne), a nie na indywidualnych uprawnieniach pacjenta w trakcie pobytu w szpitalu.
W praktyce opiekun medyczny powinien wiedzieć, że pacjent może poprosić o kontakt z duchownym swojego wyznania, a personel ma obowiązek ten kontakt ułatwić, z poszanowaniem intymności i godności pacjenta.
