Nasilone objawy zaćmy powodują istotne ograniczenie ostrości widzenia i trudności w rozpoznawaniu przeszkód, kontrastów oraz odległości. W praktyce opiekuńczej oznacza to wzrost ryzyka zdarzeń niepożądanych, przede wszystkim upadków i urazów, a także zagrożeń w trakcie samoopieki (np. potknięcie się o dywan, uderzenie o meble, pomyłki w wykonywaniu czynności w łazience).
Z tego powodu priorytetem opiekuna jest zaspokojenie potrzeby bezpieczeństwa fizycznego. Obejmuje to m.in. asekurację przy poruszaniu się, zapewnienie dobrego oświetlenia, utrzymanie drożnych ciągów komunikacyjnych, usunięcie śliskich dywaników, zabezpieczenie kabli, ustawienie przedmiotów w stałych miejscach oraz jasne komunikowanie, co i gdzie się znajduje. Takie działania bezpośrednio zmniejszają ryzyko szkody.
Odpowiedzi dotyczące relacji społecznych (np. kontaktów interpersonalnych i afiliacji) odnoszą się do ważnych potrzeb psychicznych, jednak w sytuacji zwiększonego ryzyka urazu nie są pierwszym krokiem. Najpierw należy ograniczyć zagrożenia środowiskowe i zapewnić bezpieczne wykonywanie czynności. Podobnie samorealizacja jest potrzebą wyższego rzędu i zwykle staje się realnym celem dopiero wtedy, gdy podstawowe potrzeby (w tym bezpieczeństwo) są odpowiednio zaopiekowane.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się istotne zaburzenie funkcji (tu: widzenia) i sformułowanie "w pierwszej kolejności", zwykle chodzi o wybór działań zapobiegających natychmiastowym zagrożeniom dla zdrowia i życia, zanim przejdzie się do wsparcia społecznego czy rozwojowego.
