W opiece nad osobą z niedowładem połowiczym jednym z kluczowych problemów jest zwiększone ryzyko upadku wynikające z osłabienia jednej strony ciała, zaburzeń równowagi, niepewnego chodu oraz trudności w wykonywaniu transferów i skrętów. Przejście do łazienki dodatkowo bywa sytuacją podwyższonego ryzyka (śliska podłoga, progi, ciasna przestrzeń, pośpiech związany z potrzebą fizjologiczną).
Dlatego gdy opiekunka asekuruje podopieczną w trakcie przemieszczania, realizuje działanie ukierunkowane na:
- minimalizowanie zagrożeń (upadek, uderzenie, skręcenie stawu, uraz głowy),
- utrzymanie stabilności postawy i kontrolę ruchu,
- zapewnienie bezpiecznego dotarcia do celu (łazienki) bez wypadku.
To bezpośrednio odpowiada potrzebie bezpieczeństwa rozumianej jako potrzeba ochrony przed niebezpieczeństwem, urazem i innymi zagrożeniami. W praktyce opiekuńczej jest to jeden z priorytetów: zanim będzie można wspierać potrzeby wyższego rzędu, należy zadbać o podstawowe warunki bezpiecznego funkcjonowania.
Odpowiedź "bliskości" może kusić, bo opieka jest relacyjna, jednak sama asekuracja w tej sytuacji nie ma celu budowania więzi, tylko ochronę przed wypadkiem. Podobnie "miłości" dotyczy sfery emocjonalnej i wsparcia uczuciowego, a nie działania związanego z kontrolą ryzyka podczas chodu. Z kolei "samorealizacji" odnosi się do rozwoju i realizowania własnych możliwości; asekuracja w drodze do łazienki nie jest aktywnością nastawioną na rozwój, tylko na bezpieczne wykonanie czynności dnia codziennego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się słowa typu "asekuracja", "ryzyko upadku", "ochrona", "zapobieganie urazom", najczęściej sprawdzana jest potrzeba bezpieczeństwa oraz zasady bezpiecznej opieki.
