Określenie stylu w projektowaniu fryzur polega na odczytaniu z opisu (lub ilustracji) dominujących cech kompozycji: formy, linii, proporcji, faktury, stopnia uporządkowania oraz tego, czy fryzura podkreśla naturalność i funkcjonalność, czy raczej ma charakter pokazowy.
Styl awangardowy jest właściwy wtedy, gdy opis sugeruje: odwagę i eksperyment, łamanie schematów, zaskakujące rozwiązania, wyraźne kontrasty (np. w formie, kierunkach pasm, zestawieniu faktur), nietypową konstrukcję lub efekt artystyczny. Awangarda nie musi być "ładna" w klasycznym rozumieniu – jej celem bywa wyrazistość i indywidualność.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne, jeśli w opisie przeważają cechy awangardowe:
- "klasycznego" – kojarzy się z harmonią, symetrią lub równowagą, uporządkowaniem i ponadczasowością. Klasyka zwykle nie opiera się na skrajnych kontrastach ani na formach szokujących.
- "romantycznego" – typowe są miękkie linie, lekkość, falowanie, delikatność, subtelne upięcia i ozdobność, ale raczej w kierunku naturalnej łagodności, a nie eksperymentalnej konstrukcji.
- "sportowego" – nacisk kładzie się na wygodę, praktyczność, łatwość pielęgnacji i funkcjonalność na co dzień. Nawet jeśli fryzura jest dynamiczna, zwykle nie ma charakteru ekstrawaganckiej, pokazowej kreacji.
Wskazówka egzaminacyjna: przy klasyfikacji stylu szukaj w opisie słów i cech świadczących o łamaniu zasad i artystycznym eksperymencie. Jeśli to one dominują, najbardziej pasuje styl awangardowy.
