Selekcja genomowa to metoda doboru zwierząt do dalszego użytkowania hodowlanego, w której kluczową rolę odgrywa informacja genetyczna uzyskana z analizy DNA. W praktyce oznacza to genotypowanie (oznaczanie wielu markerów w całym genomie) i wykorzystanie tych danych do oszacowania przewidywanej wartości hodowlanej. Zaletą jest możliwość wcześniejszego, trafniejszego wyboru osobników – często zanim pojawią się pełne wyniki produkcyjne lub rozrodcze.
Odpowiedź "genomowej" jest właściwa, gdy opis wskazuje na użycie markerów DNA, profilu genetycznego, genotypowania, analiz SNP lub podobnych danych molekularnych jako podstawy decyzji selekcyjnej. To właśnie odróżnia selekcję genomową od klasycznych metod.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "Naturalnej" – selekcja naturalna jest procesem zachodzącym w środowisku bez celowego działania człowieka. Jeśli mowa o wyborze zwierząt do rozrodu, programie hodowlanym, ocenie czy decyzji hodowcy, to nie jest to selekcja naturalna.
- "Sztucznej" – termin bywa używany jako przeciwieństwo naturalnej (selekcja prowadzona przez człowieka), ale jest zbyt ogólny. Selekcja genomowa jest szczególnym przypadkiem selekcji sztucznej; w zadaniu chodzi o wskazanie metody opartej konkretnie o genom.
- "Hodowlanej" – również jest to określenie szerokie, obejmujące wiele narzędzi (fenotyp, rodowód, wyniki użytkowości, indeksy). Selekcja genomowa stanowi część nowoczesnej selekcji hodowlanej, ale nie każda selekcja hodowlana jest genomowa. Jeśli opis akcentuje DNA/markery, najtrafniejszym terminem jest "genomowa".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się słowa związane z DNA (genotyp, markery, SNP, panel genetyczny, test genetyczny), wybór powinien kierować się ku selekcji genomowej. Gdy mowa tylko o wyglądzie, wydajności lub rodowodzie – częściej chodzi o selekcję hodowlaną (klasyczną) bez komponentu genomowego.
