Opór cieplny przegrody (a dokładniej: opór cieplny warstwy w przegrodzie) jest miarą tego, jak skutecznie dana warstwa ogranicza przepływ ciepła przez przewodzenie. W praktyce budowlanej to kluczowe pojęcie przy doborze ocieplenia i analizie "ciepłochronności" ścian, stropów czy dachów.
Dla jednorodnej warstwy materiału opór cieplny wyraża się zależnością:
R = d/λ, gdzie d to grubość warstwy, a λ to współczynnik przewodzenia ciepła materiału. Im większa grubość (d) oraz im mniejsza przewodność cieplna (λ), tym większy opór cieplny, czyli tym lepsze "hamowanie" ucieczki ciepła.
Odpowiedź "grubości przegrody i współczynnika przewodzenia ciepła dla materiału z którego wykonana jest przegroda" oddaje właśnie tę relację ilorazu: grubość dzielona przez przewodność. Pozostałe propozycje dotyczą innych wielkości lub mylą pojęcia:
- "grubości przegrody i współczynnika przenikania ciepła dla danej przegrody" miesza parametr warstwy z parametrem całej przegrody. Współczynnik przenikania ciepła (U) odnosi się do kompletnej przegrody i jest powiązany z sumą oporów, a nie jest czynnikiem w prostym ilorazie z grubością.
- "temperatur po wewnętrznej i zewnętrznej stronie przegrody" dotyczy warunków wymiany ciepła (różnica temperatur napędza przepływ), ale sama w sobie nie definiuje oporu cieplnego materiału/warstwy.
- "powierzchni i grubości przegrody" wskazuje wielkości geometryczne, lecz bez własności materiału (λ) nie da się opisać oporu przewodzenia; sama powierzchnia nie tworzy definicji R w tym ujęciu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się rozróżnienie przewodzenie (λ) vs przenikanie (U), to zwykle pytanie o opór warstwy prowadzi do relacji z λ i grubością. U jest parametrem "złożonym" dla całej przegrody.
