Wysokość koszenia użytków zielonych wpływa jednocześnie na jakość paszy, wielkość plonu oraz trwałość darni i tempo odrostu. W praktyce dąży się do takiego ustawienia kosiarki, aby nie "skalpować" runi, czyli nie ścinać jej zbyt nisko przy powierzchni gleby.
Wartość około 5–7 cm jest często wskazywana jako wysokość zapewniająca kompromis między zbiorem a regeneracją: pozostawione części roślin ułatwiają odrastanie, ogranicza się też ryzyko uszkodzeń pędów przyziemnych i pobierania z gleby zanieczyszczeń (piasek, ziemia), które pogarszają wartość paszy i mogą utrudniać jej konserwację.
Dlaczego pozostałe propozycje są mniej korzystne jako "optymalne" ujęcie ogólne?
- 3–4 cm oraz 2–3 cm oznaczają bardzo niskie cięcie. Takie koszenie może zwiększać udział zanieczyszczeń mineralnych w pokosie i silniej osłabiać rośliny, co zwykle pogarsza odrost i może przerzedzać darń.
- 8–10 cm to cięcie wysokie. Chroni darń, ale częściej pozostawia zbyt dużo nieskoszonej masy, przez co spada wykorzystanie plonu, a przy kolejnych pokosach może rosnąć udział starszych, mniej wartościowych części roślin.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie nie podaje terminu, składu botanicznego ani celu użytkowania, zwykle chodzi o "typową" wysokość koszenia łąki użytkowej, a nie o skrajne ustawienia. W praktyce zalecenia mogą się różnić, dlatego na zajęciach warto zapamiętać nie tylko liczbę, ale i uzasadnienie (ochrona darni + szybki odrost).
