Pytanie sprawdza umiejętność powiązania rodzaju trudności funkcjonalnej z adekwatnym wsparciem w typowych obszarach codziennego funkcjonowania. W praktyce asystent osoby z niepełnosprawnością dobiera lub proponuje takie formy pomocy, które zwiększają bezpieczeństwo i samodzielność, a jednocześnie są dostosowane do potrzeb konkretnej osoby.
Odpowiedź "Osoba A: użycie wózka inwalidzkiego" jest właściwa, ponieważ przy trudnościach z chodzeniem wsparcie dotyczy przede wszystkim mobilności. Wózek (lub inne rozwiązania mobilne) może umożliwić przemieszczanie się, zmniejszyć ryzyko upadku i odciążyć osobę w sytuacjach, gdy chód jest znacznie utrudniony.
Odpowiedź "Osoba B: użycie specjalnych sztućców" jest trafna, bo trudności z jedzeniem odnoszą się do samoobsługi i czynności dnia codziennego. Adaptowane sztućce (np. z pogrubionym uchwytem lub odpowiednim kształtem) ułatwiają chwyt, kontrolę ruchu i samodzielne przyjmowanie posiłków.
Odpowiedź "Osoba C: użycie komunikacji niewerbalnej" pasuje do trudności z komunikacją werbalną, ponieważ w takim przypadku wspieranie kontaktu może opierać się na gestach, mimice, wskazywaniu, obrazkach i innych kanałach pozawerbalnych. Celem jest podtrzymanie porozumienia i ograniczenie frustracji wynikającej z bariery w mowie.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ zamieniają wsparcie między nieadekwatnymi obszarami: wózek nie rozwiązuje trudności jedzenia ani komunikacji, a specjalne sztućce nie odpowiadają na problem mobilności czy mowy. Komunikacja niewerbalna nie jest narzędziem do kompensacji chodzenia lub jedzenia, tylko do porozumiewania się. Na egzaminie warto pamiętać o kluczu: mobilność → sprzęt mobilny, jedzenie → adaptacje samoobsługi, mowa → komunikacja pozawerbalna/AAC.
