W pytaniu oceniane jest, która jednostka chorobowa najczęściej wiąże się z narastającą utratą sprawności i koniecznością stałej pomocy w samoobsłudze. W praktyce opiekun medyczny patrzy na niesamodzielność przez pryzmat funkcjonowania (np. ubieranie, higiena, jedzenie, poruszanie się), a nie tylko samej nazwy choroby.
Odpowiedź "Osoba A" jest uznawana za właściwą, ponieważ choroba Parkinsona ma zwykle charakter postępujący i często prowadzi do zaburzeń chodu, równowagi, spowolnienia ruchowego i sztywności. Te objawy mogą ograniczać wykonywanie podstawowych czynności dnia codziennego oraz zwiększać ryzyko upadków, co wprost przekłada się na większą potrzebę opieki i asekuracji.
Pozostałe rozpoznania mogą wpływać na samodzielność, ale nie zawsze w sposób bezpośredni i typowo tak silny:
- "Cukrzyca typu 2" – przy dobrej kontroli metabolicznej osoba może długo pozostawać samodzielna. Niesamodzielność częściej wynika z powikłań (np. neuropatii, zaburzeń widzenia), których w pytaniu nie podano.
- "Depresja" – może obniżać aktywność i motywację oraz pogarszać samoopiekę, ale samo rozpoznanie nie przesądza o niesamodzielności; duże znaczenie ma nasilenie objawów i leczenie.
- "Nadciśnienie tętnicze" – bardzo często jest skutecznie leczone i samo w sobie nie musi ograniczać funkcjonowania. Ryzyko niesamodzielności rośnie głównie przy powikłaniach narządowych, których tu nie wskazano.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy nie ma danych o wieku, stopniu zaawansowania i powikłaniach, wybiera się zwykle chorobę, która typowo powoduje wyraźne, postępujące ograniczenia ruchowe i potrzeby opiekuńcze.
