KWALIFIKACJA SPO3 - STYCZEŃ 2016

Dom pomocy społecznej (DPS) to placówka zapewniająca całodobową opiekę i wsparcie osobom, które z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności nie mogą samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu.

W DPS łączy się pomoc bytową, opiekuńczą i wspierającą, a nie tylko świadczenia zdrowotne.

Wniosek składa się do ośrodka pomocy społecznej (OPS). To OPS jest zwykle pierwszym miejscem kontaktu w sprawach pomocy społecznej i prowadzi dalsze czynności administracyjne związane z kierowaniem do DPS.

Warto sprawdzić właściwość miejscową OPS według miejsca zamieszkania osoby.

NFZ dotyczy finansowania świadczeń zdrowotnych, a DPS jest formą wsparcia w systemie pomocy społecznej (opieka i byt). Dlatego procedura dotycząca umieszczenia w DPS nie jest prowadzona przez NFZ.

To częsty błąd wynikający z utożsamiania opieki całodobowej z leczeniem.

ZUS zajmuje się ubezpieczeniami społecznymi i świadczeniami (np. emerytury, renty), a nie procedurą umieszczania w DPS. ZUS może być źródłem dokumentów lub informacji o świadczeniach, ale nie jest instytucją przyjmującą wniosek o DPS.

Wniosek kieruje się do OPS.

PCPR działa na poziomie powiatu i realizuje część zadań wsparcia rodzin i osób z niepełnosprawnościami (zależnie od lokalnych rozwiązań). Nie oznacza to jednak automatycznie, że każdą sprawę trzeba zaczynać w PCPR.

W sprawie DPS punktem startowym jest zwykle OPS.

Asystent może pomóc w ustaleniu właściwego OPS, przygotowaniu dokumentów, umówieniu wizyty, wsparciu w wypełnieniu wniosku i zebraniu informacji o potrzebach osoby. Ważne jest też wsparcie emocjonalne i wyjaśnianie kolejnych kroków procedury.

To ogranicza ryzyko błędów i opóźnień.

Zwykle wtedy, gdy osoba wymaga stałej pomocy w czynnościach życia codziennego, a wsparcie w miejscu zamieszkania (rodzina, usługi opiekuńcze, inne formy pomocy) jest niewystarczające lub niemożliwe do zorganizowania.

Decyzja powinna uwzględniać potrzeby, bezpieczeństwo i możliwości opieki.

Najczęściej potrzebne są dane osobowe, informacje o sytuacji rodzinnej i bytowej oraz dokumenty potwierdzające stan zdrowia i stopień niesamodzielności. Dokładny zakres może się różnić lokalnie.

Najbezpieczniej skontaktować się z OPS i poprosić o listę wymaganych załączników przed złożeniem wniosku.

W praktyce wniosek może składać sama osoba lub – w określonych sytuacjach – osoba działająca w jej interesie (np. rodzina lub opiekun). Zakres uprawnień zależy od sytuacji prawnej i wymaganych zgód.

Warto ustalić w OPS, jakie pełnomocnictwa lub zgody będą potrzebne.

Najczęstsze błędy to kierowanie wniosku do ZUS (bo kojarzy się ze świadczeniami), do NFZ (bo myli się DPS z leczeniem) albo od razu do PCPR (bo "powiat" brzmi bardziej właściwie). To wydłuża procedurę.

W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest rozpoznanie, że start procedury jest w OPS.